Federico Garcia Lorca (1898 – 1936)

Αναδημοσίευση από το ΚΕΛΑΗΔΙΣΜΑΤΑ

γράφει ο tsalapeteinos

Η παραπάνω φωτογραφία ξεγελά. Δεν έχει τραβηχτεί κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου, αλλά πολύ νωρίτερα, το 1918 στα βουνά της Αλπουχάρα, κατά τη διάρκεια κυνηγετικής εκδρομής. O ποιητής σαρκαστικά αλλά και προφητικά έγραψε στο πίσω μέρος της ότι ήταν βέβαιος πως ήθελαν να βγάλουν μια φωτογραφία του με τον ίδιο να κρατά καπέλο  παναμά και τουφέκι. Από The Olive Press. Continue reading “Federico Garcia Lorca (1898 – 1936)”

Advertisements

Η προσωπική ανθολογία του Τσε

του Πάκο Ιγνάθιο Τάιμπο ΙΙ

Οι τρεις αξιωματικοί και ο πράκτορας της CIA είχαν ψάξει εξονυχιστικά το σακίδιο. Τελικά η λεία τους ήταν φτωχή: δώδεκα φιλμ, καμιά εικοσαριά χάρτες σημαδεμένοι με χρωματιστά μολύβια, ένα φορητό ραδιόφωνο που είχε πάψει να λειτουργεί εδώ και καιρό, ένα δύο ημερολόγια και ένα πράσινο τετράδιο.

Τα ημερολόγια είχαν δημιουργήσει θόρυβο. Οι αξιωματικοί, αφού διάβασαν τα πολύ μικρά γράμματα, επιβεβαίωσαν ότι επρόκειτο για ένα ημερολόγιο που κάλυπτε την περίοδο από τον Νοέμβριο του 1966 μέχρι τον Οκτώβριο του 1967. Λίγο αργότερα, κοντά στην πόρτα του σχολείου όπου είχαν ετοιμάσει τη φυλακή για τον ιδιοκτήτη του σακιδίου, κατασκεύασαν ένα εργαστήριο όπου ένας πράκτορας της CIA φωτογράφισε τα ημερολόγια. Το υλικό μεταφέρθηκε με ελικόπτερο από ένα συνταγματάρχη στη Λα Παζ, πρωτεύουσα της Βολιβίας. Το πράσινο τετράδιο, όπου μπορεί κανείς να διαβάσει διάφορα ποιήματα, δεν φαίνεται να είχε προκαλέσει εκείνες τις στιγμές μεγάλο ενδιαφέρον. Λίγες ώρες αργότερα, ο ιδιοκτήτης του σακιδίου, ο Κομαντάντε Τσε Γκεβάρα, θα δολοφονηθεί στο σχολείο της Λα Ιγκέρα και τα φτωχικά του περιουσιακά στοιχεία θα εξαφανιστούν. Continue reading “Η προσωπική ανθολογία του Τσε”

ΣΕΙΣ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΤΕ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΑ ΕΦΗΜΕΡΑ

Σείς που περνάτε ανάμεσα στα λόγια τα εφήμερα πάρτε τα ονόματα σας και και φευγάτε πάρτε τις ώρες σας από το χρόνο μας αποσπάστε ό,τι θέλετε απο το γαλάζιο τ’ουρανού κι από την άμμο της μνήμης Πάρτε όποια φωτογραφία θέλετε, για να ξέρετε ότι πια δε θα ξέρετε πώς οι πέτρες της γης μας χτίζουν […]

Αργοπεθαίνει

Ἀργοπεθαίνει ὅποιος γίνεται σκλάβος τῆς συνήθειας, ἐπαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τὶς ἴδιες διαδρομές, ὅποιος δὲν ἀλλάζει περπατησιά, ὅποιος δὲν διακινδυνεύει ν᾿ ἀλλάξει χρῶμα στὰ ροῦχα του, ὅποιος δὲν μιλᾶ σὲ ὅποιον δὲν γνωρίζει. Ἀργοπεθαίνει ὅποιος ἀποφεύγει ἕνα πάθος, ὅποιος προτιμᾶ τὸ μαῦρο γιὰ τὸ ἄσπρο καὶ τὰ διαλυτικὰ σημεῖα στὸ «Ι» ἀντὶ ἑνὸς συνόλου συγκινήσεων ποὺ […]

ΚΛΩΣΤΗΡΙΟΝ ΝΥΚΤΕΡΙΝΗΣ ΑΝΑΠΑΥΛΑΣ

Είμεθα όλοι εντός του μέλλοντός μας. Όταν τραγουδάμε τραγουδάμε εμπρός στους εκφραστικούς πίνακες των ζωγράφων όταν σκύβουμε εμπρός στα άχυρα μιας καμμένης πόλεως όταν προσεταιριζόμεθα την ψιχάλα του ρίγους είμεθα όλοι εντός του μέλλοντός μας γιατί ό,τι και αν επιδιώξουμε δεν είναι δυνατόν να πούμε όχι να πούμε ναι χωρίς το μέλλον του προορισμού μας […]

ΤΥΦΛΗ ΕΠΟΧΗ

Αγνωστη μέρα δείξε μας το πρόσωπό σου. Κάτω στο βάθος τόσα πέλματα βαριά τόση βουή με καταρράχτες ακούγονται να σπάζουν επιφάνειες κατρακυλάν στις φλέβες μας ποτάμια – εγώ με φωτεινό μέτωπο να χάνομαι να μην μπορώ να καταλάβω πώς γίνηκε να αναζητάμε όνειρα τώρα που όλα στερεώθηκαν επίσημα τώρα που ο ένας πρίγκηπας επέθανε τώρα […]

Modus Vivendi

Να αφήνεσαι στης θάλασσας το ρεύμα Να λιμνάζεις κει που πρόσκαιρα αγάπησες Ν’ αναλώνεσαι διαγνώνοντας χωρίς σκοπό Περιπτώσεις αθεράπευτες Να πληθαίνεις Να προσμένεις τάχα μιαν άνοιξη Με τη νωχέλεια ηλιόλουστης ημέρας Μέρας που άξαφνα ναυάγησε Μες τις κατάφωτες παραθαλάσσιες πόλεις Να πληθαίνεις Να’ σαι κατάμονος κι όμως κρυμμένος Κρυμμένος μέσα σε χιλιές καρδιές Να περάσεις […]