Μία ανεπίδοτη επιστολή

με αφορμή τα 37 χρόνια από το Νοέμβρη του 1973,

της Νίνας Γεωργιάδου

Αγαπημένε μου Διομήδη,

δεν έχω καμιά ελπίδα πως το γράμμα μου θα φτάσει σε σένα.

Είμαι πια μεγάλο παιδί  και το παραμύθι  για αναστημένους νεκρούς  και  επουράνιους παράδεισους είναι από χρόνια καταχωνιασμένο στο σεντούκι της παιδικής  μου αφέλειας.
Όχι πως έχω πάψει να είμαι αφελής. Δε θέλω να παρεξηγηθώ. Ίσα-ίσα μάλιστα και τώρα που σου γράφω από μιαν αφέλεια κρατιέμαι για να μην καταρρεύσω.
Δεν περιμένω όμως πως θα σε βρει κάπου ο ταχυδρόμος, πολύ περισσότερο στον παράδεισο. Οι παραδεισένιες  θέσεις  κοστίζουν χρυσάφι και απευθύνονται σ’ αυτούς που τις πληρώνουν  μετρητοίς και τις καταχωρίζουν στο Ε9  με τη βοήθεια βατοπεδινών προσευχών. Κι έπειτα όλοι αυτοί οι καλοί και φερέγγυοι αγοραστές του παράδεισου έχουν τόσο ευτραφή   καπούλια που πιάνουν πάνω από δυο θέσεις ο καθένας, με εξαίρεση τον Πάγκαλo, που, μαζί με τα 58 ακίνητα του στο μάταιο τούτο κόσμο, για το επέκεινα έχει κατοχυρώσει  ολόκληρο τριθέσιο καναπέ στο πάνθεον των υποψήφιων αγγέλων. Continue reading “Μία ανεπίδοτη επιστολή”
Advertisements