Tα 8 x 140 της Ευρωπαϊκής Επιτροπής

Το μεσημέρι της Κυριακής, 20 Μαρτίου, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή τουίταρε τις νέες θέσεις της Έυρωπαϊκής Ένωσης για τη διαχείριση αυτού που ονομάστηκε Προσφυγική Κρίση. Μετά το τελευταίο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο όπου για άλλη μια φορά έγινε έκτακτα και με την παρουσία του Πρωθυπουργού της Τουρκίας, οι ευρωπαίοι ηγέτες υπέγραψαν μια νέα συμφωνία της οποίας, όπως είναι […]

Εγώ τη γλώσσα μου σας βγάζω

Ζω! Το φωνάζουν μήνες τώρα ενώ γύρω του αλυχτάνε σκυλιά και σέρνονται άθρωποι. Το ουρλιάζει τις τελευταίες μέρες με τα παράθυρα άδεια σαν ορθάνοιχα στόματα. Και το ουρλιαχτό δεν πέρασε απαρατήρητο. Έγινε πρωτοσέλιδο σε ιστορικές αστικές εφημερίδες πανελλήνιας κυκλοφορίας. Έγινε σύνοδος πρυτάνεων και δηλώσεις υπουργών. Έγινε παρέμβαση εισαγγελέα, προθυμία δημάρχου, γνώμη κι άλλη γνώμη και […]

Πως ήταν άνθρωπος παλιά

Τα αγκωνάρια τώρα θα είναι εκεί κοντά, μέσα στην κοίτη του ποταμού. Τέτοιες πέτρες δεν μπορεί να πήγαν μακριά. Θα έρθει το καλοκαίρι, θα πέσουν και θα καθαρίσουν τα θολά νερά του Αράχθου και τα αγκωνάρια θα εμφανιστούν ανάμεσα στα στρογγυλά βράχια και τα βότσαλα. Θα κοιτάνε τους περαστικούς και θ’ απορούν πως ψήλωσαν έτσι […]

Είν’ ωραίο μέρος ο κόσμος

Το βράδυ της Τρίτης ένας τυχάρπαστος βουλευτής Ουζουνίδης παραπονιόταν για τον θεό που «προκαλεί μεγάλες καταστροφές στη Βόρεια Ελλάδα». Το μέγεθος του βάλτου ώρες ώρες τον κάνει να φαντάζει τρομακτικός μπροστά σου. Νιώθεις πως είναι αδύνατο να τον διασχίσεις, θα βουλιάξεις. Κι αυτοί βγάζουν απ’ το στόμα σκοτάδι που τυφλώνει. Ο Ρωμανός θα πέθαινε στην […]

ο σταυρός

Το πρώτο που βλέπεις είναι δύο κόκκινα μάτια κι ένα δάκρυ που στέκεται στο μάγουλο. Δεν μπορείς να τραβήξεις το βλέμμα σου από τα μάτια, δεν μπορείς να τα αποφύγεις. Όπου κι αν στέκεσαι στην αίθουσα, μέσα απ’ τον καμβά αυτά τα μάτια σε κοιτάζουν ουρλιάζοντας, χωρίς φωνή. Τραβάς με το ζόρι το βλέμμα λίγο […]

Ξεριζωμός

Παίρνοντας τη στροφή το αυτοκίνητο μπαίνει ξαφνικά μέσα στην ομίχλη. Φτάνει στην πόλη νωρίτερα από ότι είχε υπολογίσει. Είχε ξεκινήσει ξημερώματα. Το μήνυμα έφτασε αξημέρωτα. Τον βρήκε άυπνο. Ταξιδεύει με έναν κόμπο δεμένο στο στομάχι προς έναν προορισμό που όσο πλησιάζει γίνεται και πιο ξένος. Παγώνουν οι ρίζες και το τέρμα δεν είναι λιμάνι. Στην […]

Αίγλη

O αντάρτης των Κυνηγών είναι ο νεκρός Τσε με μαύρα μούσια, ντυμένος με το χακί αμπέχονο, με τα φυσεκλίκια να διακρίνονται στο πέρασμα της κάμερας. Τον έχουν ξαπλώσει σε ένα τραπέζι με ρόδες, στην Αίγλη, εκεί που ήταν το αρχηγείο του ΕΛΑΣ. Αυτό που μετά αγόρασε ο δοσίλογος με την μαντάμ του μπορντέλου και το […]

Κόκκινη Νύχτα

Τα χιλιάδες λαμπιόνια της πλατείας Συντάγματος αλλάζουν το φως της νύχτας. Η Μ περνάει σχεδόν καθημερινά δίπλα τους. Την πρώτη φορά που ανέβηκε τη Φιλελλήνων τα θυμήθηκε πολύ αργά. Ούτε που έριξε το βλέμμα στα χριστουγεννιάτικα φώτα. Είχε πια μπει  στο σπίτι όταν συνειδητοποίησε  πως είχε δει κάπου μια φωτογραφία με ένα φωτισμένο καράβι στην […]

Θα κλείσω το παράθυρο

Τον κρατούσε όλο το βράδυ αγκαλιά. Μην τυχόν κινηθεί και τον ξυπνήσει. Να ξεκουραστεί εκεί. Να μην περάσει ούτε ένα δευτερόλεπτο μακριά της. Να τον κρατήσει λίγο ακόμα. Να μην ακούει τους χτύπους του ρολογιού. Να τον ακούσει να αναπνέει. Να τον χαϊδέψει απαλά κάτω από τη μπλούζα. Να τον ησυχάσει. Να του ψιθυρίσει ένα […]

Τέσσερις εποχές

Όλη τη μέρα κάτω από το δέντρο. Δίπλα στα τσιμεντένια σκαλιά, κάτω από τον τοίχο,  ήταν το μόνο δέντρο στην παραλία.  Ήταν κάθε μέρα εκεί. Δεν ήταν θεαματική παραλία, δεν υπήρχε η χρυσή άμμος ούτε τα μάτια απλωνόταν  στο απέραντο γαλάζιο.  Μια λωρίδα θάλασσας χώριζε ένα νησί από τους στεριανούς. Νόμιζε πως αν κολυμπούσε λίγη […]

Η Μάνιουσκα

Το βιβλίο είναι πια τοποθετημένο στη βιβλιοθήκη με τα πιο παλιά , τα λίγα παιδικά που κράτησε εκτός κουτιών, μερικές επιλογές των γονιών της που αντιμετώπιζε με επιείκεια γιατί κρατούσαν ιστορίες και εκείνα, τα βιβλία που πρέπει να βρίσκονται πάντα σε μια γωνιά του σπιτιού σαν φυλαχτά και που δεν ξέρει αν έχουν ηλικία να […]

H μπλε σακούλα*

Το πρώτο πράγμα που είπε ήταν πως έφτιαξαν τη ντουζιέρα, έριξαν πια τσιμέντο. Και έφεραν και στρώματα. Λεπτοκαμωμένος, με καραφλίτσα και χαμόγελο, μιλούσε χωρίς να διστάζει, με λεπτομέρειες. Μετά σημείωσε ότι ο χώρος είναι ευάερος. Βέβαια είναι Δεκέμβρης και τώρα μπορεί να κάνει και λίγο κρύο, παραδέχτηκε αμέσως για να προλάβει, αλλά τουλάχιστον ο χώρος […]

Οι Καρυάτιδες

Κάθισα στο μεταλλικό παγκάκι της στάσης. Κοίταξε πίσω απ, την κουκούλα, πλαγίως το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας που είχα ανοιχτό στα γονατά μου. “Κατασχέσεις για 600€”. “Το 36 μόλις πέρασε…” γύρισε προς το μέρος μου. Ε, θα περιμένω το επόμενο, χαμογέλασα. “Τους ξεφτιλισμένους. Μας έχουν καταστρέψει. Ας έρθουν, τι θα πάρουν; Το πολύ πολύ να κατάσχουν […]

Τα παιδιά κάτω στον κάμπο

Όταν έπεφτε το βράδυ, ότι ώρα έπερνε να σκοτεινιάσει, εκεί που χειμώνιαζε ή λίγο πριν την άνοιξη, κάποιος πάντα πήγαινε στην κάβα καθώς επιστρέφαμε. Ανάξιο λόγου πως μετράγαμε τα κέρματα στο πορτοφόλι. Άξιο λόγου μόνο το ένα μπουκάλι κονιάκ και το ένα μπουκάλι κοκακόλα. Τα πιο φτηνά. Έφταναν. Ήμασταν πάντα εμείς οι τέσσερις στο διόροφο […]

Κράτησα τη ζωή μου*

Τ’ ανθισμένο πέλαγο και τα βουνά στη χάση του φεγγαριού η μεγάλη πέτρα κοντά στις αραποσυκιές και τ’ ασφοδίλια το σταμνί που δεν ήθελε να στερέψει στο τέλος της μέρας και το κλειστό κρεβάτι κοντά στα κυπαρίσσια και τα μαλλιά σου χρυσά. Τ’ άστρα του Κύκνου κι εκείνο τ’ άστρο ο Αλδεβαράν Κράτα μου εσύ […]

…και γονατίζω και το αίμα σου φιλώ

Δεν θέλω να μιλήσουμε άλλο για υποκείμενα και εξεγέρσεις και επαναστάσεις και αιτήματα και κοινωνικά συμβόλαια που σπάνε και ηλίθιες θεωρίες των άκρων και αποτελέσματα και στρατηγική και καπιταλισμό και κρίση και βία απ’ όπου κι αν προέρχεται. Θέλω μόνο να μου πεις πάλι εκείνη την ιστορία για εκείνη την πόλη στον νότο που τα […]

Οι ποιητές

Oι δρόμοι του κόσμου είναι γεμάτοι ποιητές. Μην κλείνεις τα μάτια. Ύψωσέ τα και θα τους αντικρίσεις. Κοίτα το δεκάχρονο παιδί με το ματωμένο κεφάλι στην πόλη της Ισπανίας, κοίτα πως αγκάλιασε τον δρόμο, πως στάθηκε όρθιο απέναντι στη βία, πως κράτησε με παράπονο τη διπλανή του και δάκρυσε με απορία στο αίμα. Κοίτα σου […]

Εμένα να κλαις με την ουρά μου*

Όλη μέρα γυρίζω γύρω απ’ την ουρά μου. Υπερένταση. Πρώτα μαθαίνεις πως στη γνωστή γειτονιά ναζί σπάγαν μαγαζιά. Μετά πως βρέθηκαν στον δρόμο της αντιφασιστικής μοτοπορείας και δοκίμασαν μια δόση από το ίδιο τους το “φάρμακο”. Μετά πως η νεοναζιστική πτέρυγα της αστυνομίας βγήκε σεργιάνι και έδειρε, συνέλαβε, έδειρε, έφτυσε, έδειρε, συνέλαβε. Όχι τους ναζί, […]

Κύριε Μάνο

Ήταν ένα παιδικό καλοκαίρι. Κρατούσε τρεις μήνες. Μετά τη θάλασσα θα ακολουθούσε το χωριό. Το σπίτι των παππούδων ήταν μικρό, πέτρινο, με τρία δωμάτια και ένα κατώι, με πέντε σκαλιά που ανέβαιναν στο πλατύσκαλο που ήταν σαν μικρή βεράντα, χώραγε την καρέκλα που καθόταν πάντα η γιαγιά και μας περίμενε. Αλλά ο κήπος ήταν τεράστιος, […]

Ο γενάρχης των βροχών

Ο νοτιάς είναι σκληρός. Σε παρασύρει στην αρχή, νομίζεις πως έτσι υγρό γύρω σου το σύννεφο θα είναι απαλό και θα σε ξεκουράσει. Παραμύθια.  Ας μη συνηθίσεις καλύτερα. Σου θυμίζει άλλωστε χωρίς να το περιμένεις πόσο δρόμο έχεις ακόμα για να ισχυριστείς πως τα θωράκισες όλα. Και πως μετά θα ξανάρθει και θα διαλύσει ξανά όλα τα […]

Ο κολυμβητής

Μικροκαμωμένος όχι όμως αδύνατος, μυώδης και με το απαραίτητο νεύρο, αν έπρεπε να μαντέψω θα έλεγα 7 χρόνων, ευτυχισμένος πλατσούριζε στην μικρή πισίνα του πλοίου. Καστανός, με δύο κόκκινα μπρατσάκια, κρατιόταν απ’ την γυαλιστερή σκάλα , έπεφτε στο νερό, βουτούσε το κεφάλι, το έβγαζε γρήγορα, γρήγορα, έπαιρνε βαθιά ανάσα, γελούσε δυνατά στον πατέρα του. Εκείνος […]

Το στριφτό*

Την περίμενε να τελειώσει τη συζήτηση. Καπνίζοντας, στο σκαμπό, πίσω  από την κολόνα, σχεδόν αόρατος. Τώρα που η κατάσταση γίνεται όλο και πιο δύσκολη παρακολουθεί από απόσταση τη στιγμή που κατέληξαν να είναι αυτοί η διεθνής είδηση, οι δυο τους, η ζωή τους, η δική τους οικογένεια. Η Γιάννα μιλούσε ασταμάτητα για όσα της συνέβησαν […]

Καμία είδηση…

Στη Συγγρού τα πρώτα exit poll φέραν μαζί τους αμηχανία. Μόνο αυτό ήταν ξεκάθαρο. Στο ισόγειο , στο καφέ, κουστουμαρισμένοι τύποι πίνουν το καφέ τους. Η κάμερα έπιασε έναν να τρώει με αγωνία τα νύχια του. Δεν μπορούσαν να πανηγυρίσουν αμέσως. Έπρεπε να περιμένουν, αλλά φαίνεται πως θα ζήσουν πάλι την εποχή της εξουσίας. Όμως […]

Manga with attitude!

Χωρίς πολλά λόγια… αρκετά με τα πολλά λόγια. Ο Λευτέρης ζωγράφισε κι εγώ εξάσκησα την τέχνη μου στο κλέψιμο…

Η πρόβα

Μεγάλωσες. Πίνεις καφέ πίσω από τα τζάμια. Εσπρέσο. Δεν υπάρχει πια χρόνος για να ασχολείσαι με όλα αυτά. Μεγάλωσες και συνεχίζεις να πιστεύεις πως η πραγματικότητα θα σε ρωτήσει. Σιγά μη μεγάλωσες, αφελή. Αυτή όπως και τότε, που ήσουν παιδί, εισβάλλει. Όπως και τότε ανεξάρτητη, κάθε φορά με άλλη μορφή. Από το διπλανό σχολείο που […]

Harmonica

Χωρούσε στην τσέπη. Άστραφτε για λίγο και τραβούσε τη ματιά σαν μαγνήτης, όλα έτσι κι αλλιώς ήταν υπό τον έλεγχό της. Δεν μπορώ να θυμηθώ αν η περίσταση απαιτούσε ησυχία ή κι αν δεν πείραζε η φασαρία. Δεν μπορώ να θυμηθώ για τι τραγούδια μιλούσαμε κάθε φορά που εσύ έβαζες το χέρι στην τσέπη. Δεν […]

Φωνή του καιρού

του Εντουάρντο Γκαλεάνο*  *Ο Εντουάρντο Γκαλεάνο, από την Ουρουγουάη, φιγουράρει ανάμεσα στους πιο γνωστούς σύγχρονους λατινοαμερικάνους συγγραφείς. Κατά καιρούς έχει υπάρξει δημοσιογράφος και ποιητής, αφηγητής και ιστορικός και εδώ υπογράφει τα “σκετσάκια” ενός ξεχασμένου καθημερινού ανθρώπου και μας υπενθυμίζει ότι μια μικρή ιστορία έχει να πει μερικές φορές τόσα όσα μια μεγάλη ανάλυση. Το κείμενο […]

Technocracy

“Αρκεί ένας εξειδικευμένος επιστήμονας να πάρει τη θέση του κυβερνήτη…” Η πρόταση θα πρέπει να έχει τις ιδιότητες “αλήθειας”, και να φέρει μια πειστική αφήγηση. Ειδικά όταν οι καταστάσεις δυσκολεύουν, χωρίς να ορίζεται η δυσκολία, χωρίς να προσδιορίζονται λάθη και παραλείψεις, χωρίς να γίνεται ουσιώδης κριτική στην προϋπάρχουσα κατάσταση, χωρίς να τολμά κανείς να αμφισβητήσει […]

Ιδέες …ante portal [Για τον ένα χρόνο RNB]

Η δυνατότητα είναι μια πολύ ισχυρή λέξη. Κυρίως γιατί, πίσω από την έμπνευση, κρύβει μια πραγματοποιήσιμη δημιουργική εικόνα ελευθερίας για το μέλλον. Γι’ αυτό και ασκεί μόνο γοητεία. Γι’ αυτό, αν συνειδητοποιήσεις τα συναισθήματα όταν πληκτρολογείς Red Notebook, καταλαβαίνεις ότι αυτό που σε παρασύρει είναι το αναζωογονητικό κύμα της δυνατότητας. Δυνατότητα να παρακολουθήσεις έναν διάλογο […]

clarity

Η σαφήνεια της αίσθησης είναι αυτό που σε βοηθά να επιστρέψεις. Γιατί είναι ο μοναδικός χρόνος σου που απαλλαγμένη από το φορτίο του δικού σου κόσμου συναντιέσαι αναπόφευκτα με την αίσθηση. Και δεν σε αφορά να τη μοιραστείς ή να την εξηγήσεις σε κανέναν, δεν χρειάζεται να έχεις κάποιο λόγο για να χαμογελάς ή για […]

Back to never never land

Το καλοκαίρι μπήκε ανάπηρο και τα πυρπόλησε όλα. Με μανία. Με πολλά βλέμματα να ανταλλάσσονται απεγνωσμένα, ψάχνοντας. Με πολλούς να τραγουδούν στις συναυλίες κι ακόμα περισσότερους να τραγουδούν με χίλια φάλτσα στους δρόμους. Με λόγια να ξεφεύγουν και να βρίσκουν μόνο στόχο. Κι εσένα ήσυχο, να μην έχεις πια τίποτα να πεις. Θα κάνει πάλι […]

Take my hand II

Το κέντρο της πόλης είναι πολύ ήσυχο. Περνάς από την πλατεία Συντάγματος και τα ταξί περιμένουν στην ουρά, η πιάτσα τους ήταν γνωστή, και πάντα εκεί, μόνο που τελευταία  είναι τόσο περισσότερα και τόσο άδεια, με την πλάτη στο καπό έχουν στήσει πηγαδάκι διάφοροι. Δεν μου αρέσει το κίτρινο χρώμα. Αν έπρεπε να διαλέξω ποιο […]

Drunk

Γελάς δυνατά. Έχει μουδιάσει η άκρη της γλώσσας και ευτυχώς είναι ακόμα πιο δύσκολο τώρα να δίνεις εξηγήσεις. Η Χριστίνα περιφέρεται τακτοποιώντας ότι χρειάζεται, κοντοστέκεσαι και της χαϊδεύεις το κεφάλι. Δεν υπάρχει χώρος να καθίσει κι άλλος γύρω από το τραπέζι και στέκεσαι με την πλάτη στον τοίχο και το άδειο ποτήρι στο χέρι. Θα […]

Hush…

Να περπατάς στα ακροδάχτυλα, αθόρυβα, ίσα που να αγγίζεις το ξύλινο πάτωμα.  Μην τύχει και τρίξει το δέσιμο, μην τύχει και βαρύνει η ανάσα, μην τύχει και κυματίσει ο αέρας… Όταν πλησιάσεις να του σκεπάσεις την πλάτη, να μη νιώσει το άγγιγμα, οι κουρτίνες να μην ριγήσουν, ούτε το φως να ξεφύγει πίσω από τη […]

Take my hand Ι

Ο ίλιγγος είναι αυτό που ξεσκίζει την καθημερινότητα. Θα πει ότι την ορίζει. Δεν θέλεις να το συνειδητοποιείς κάθε στιγμή, μπορείς να αρνείσαι, αλλά έρχεται εκείνο, το αποκαλυπτικό δευτερόλεπτο που δεν γίνεται να αποφύγεις. Όχι, δεν είναι αυτή η θεολογία. Αναλογίζεσαι συχνά τετριμμένα γύρω από την ύπαρξή, κεντράρεις στον άνθρωπο αφηρημένα και με αποφθέγματα, κάποια […]

Κίγκο ή μια εποχή αναλογιζόμενη…

Σπουδαίος Αγναντεύει τους λόφους Ο μικρός βάτραχος ΚΟΜΠΑΓΙΑΣΙ ΙΣ-ΣΑ Λακωνική, περιγραφική, ουσιώδης σύλληψη μιας στιγμής που μπορεί να φτάσει με την ανάγκη μόνο μιας ανάσας για να γίνει η εφήμερη απαγγελία ταξίδι στην αιωνιότητα. Η ζωή είναι παντού, καθρεφτίζει το μεγαλείο και τις αδυναμίες αυτού που την περιγράφει, αλλά απεικονίζεται με ταπεινές λέξεις, μικρές, απλές […]

Ο Ιπτάμμενος Ολλανδός… του φοιτητικού κινήματος

γράφει και αναμεταδίδει η Jaquou Utopie Από την Ιταλία στη Μεγάλη Βρετανία, τώρα και στην Ολλανδία… Θα μπορούσε να είναι διαφημιστικό οποιουδήποτε προϊόντος και σε οποιαδήποτε στιγμή, αλλά πριν την εποχή της κρίσης. Σήμερα είναι η διάχυση σε όλη την Ευρώπη, της μάχης που δίνεται ώστε το δικαίωμα  στην ανώτατη εκπαίδευση να μην μετατραπεί ολοκληρωτικά  […]

#logo 31

[Αναδημοσίευση]

by @stakon

Γράφουν οι _logo31

Η ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟΥ ΠΡΟΤΖΕΚΤ Ή ΠΩΣ ΟΙ ΨΗΦΙΑΚΕΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΕΠΗΡΕΑΣΟΥΝ ΑΝΑΛΟΓΙΚΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ Continue reading “#logo 31”

Η εικόνα στα σκουπίδια…

Φωτογραφίζει ο Στράτος Σαφιολέας

Γράφει η Jaquou Utopie

Συνεπαρμένοι οι άβουλοι από τη στυλιζαρισμένη αθλητική εικόνα ενός πρωθυπουργού που έχει εμπεδώσει στις παρεμβάσεις του την κυριαρχία του θεάματος επί της οποιασδήποτε ουσίας, δεν μπορούν πια να ξεφύγουν από τις σειρήνες. Με κυρίαρχο όπλο τη συγκεκριμενοποίημένη σημειολογά του στοπ-καρέ εμπεριέχοντας τον απότερο στόχο της συμπύκνωσης ενός ανύπαρκτου νοήματος στη φευγαλέα εικόνα, ο πρωταγωνιστής ενός καθόλα στημένου σκηνικού μας απευθύνει πλέον τα πλαστά διλλήματα από αναπόφευκτους εώς και μοιραίους μονόδρομους.

Το γραφικό φόντο του Καστελόριζου του μνημονίου, η διακαναλική συνέντευξη με την ξιπασμένη λεπτομέρεια του πανάκριβου i-mac εξ’ αριστερών του συνεντευξιαζόμενου, ο αθλητής με την μάυρη ισοθερμική και τα κατάλληλα παπούτσια δρομέα για μια ανάλαφρη πορτοκαλί πινελιά, όλα πλέον σπάνε τον καθρέφτη της απεικόνισης των μέχρι τώρα δεδομένων στερεοτύπων… Continue reading “Η εικόνα στα σκουπίδια…”

Latcho Drom! – Καλό Δρόμο!

της Jaquou Utopie

Αν η μουσική είναι η κοινή μας γλώσσα, τότε υπάρχουν άνθρωποι που δεν χρειάζονται παρά μόνο αυτή για να διηγηθούν όλη τους την Ιστορία…

Το Latcho Drom, που στα Ρομάνι σημαίνει καλό δρόμο, δεν έχει ούτε επαγγελματίες ηθοποιούς ούτε έτοιμους διαλόγους. Η ταινία (ή και ίσως ντοκυμαντέρ) που καταπιάνεται με την αφήγηση της ιστορίας της μετανάστευσης των Τσιγγάνων από την Ασία ως την Ευρώπη, καταφέρνει να σε ταξιδέψει μόνο μα τη μουσική και τον χορό. Είναι βέβαια, αν και ασυνήθιστος, ίσως ο πιο εμπνευσμένος τρόπος να διηγηθεί κανείς αυτή την ιστορία. Continue reading “Latcho Drom! – Καλό Δρόμο!”