Αργύρης

ΜΙΚΡΑ ΔΙΕΣΤΡΑΜΜΕΝΑ ΠΝΕΥΜΑΤΑ, διαβόλια μάλλον, μου τραβούν τις νύχτες τα σεντόνια και, όταν δεν ξυπνώ, τραβούνε την ψυχή μου από τις άκρες, τα βλέφαρα μου ανοίγουν με το ζόρι. «Τι έκανες, τι έκανες, πες στη ζωή σου τι έκανες;», ρωτούν σχεδόν τραγουδιστά. «Έγραψα ποιήματα», απαντώ, πιστεύοντας πως φτάνει αυτό για να μ’ αφήσουν ήσυχο. «Χαρά […]

Διδάσκουμε ζωή, κύριε

της Rafeef Ziadah* Σήμερα το σώμα μου ήταν μια τηλεοπτική σφαγή Σήμερα το σώμα μου ήταν μια τηλεοπτική σφαγή που έπρεπε να χωρέσει στο ηχητικό και το όριο λέξεων Σήμερα το σώμα μου ήταν μια τηλεοπτική σφαγή που έπρεπε να χωρέσει στο ηχητικό και στο όριο λέξεων που ήδη είχε ξεπεραστεί με στατιστικούς υπολογισμούς του […]

Love Song

The Love Song of J. Alfred Prufrock S’io credesse che mia risposta fosse A persona che mai tornasse al mondo, Questa fiamma staria senza piu scosse. Ma perciocche giammai di questo fondo Non torno vivo alcun, s’i’odo il vero, Senza tema d’infamia ti rispondo. (1)   Let us go then, you and I, When the […]

Το σώμα σου κι’ εγώ

Έχουμε πολύ ταξιδέψει το σώμα σου κι εγώ έχουμε φανταστεί όσα ένα σώμα κι ένα εγώ μπορούν να φανταστούν. Το σώμα μου κι εγώ έχουμε ονειρευτεί το σώμα σου σε στάσεις που ποτέ σου δεν φαντάστηκες. Δεν έχεις θέση τώρα τι ζητάς αναμεσα σ’ εμένα και στο σώμα σου. Γιάννης Βαρβέρης

Άτιτλο

Σε όλους Μην κατηγορήσετε κανέναν για το θάνατο μου και παρακαλώ να λείψουν τα κουτσομπολιά. Ο Μακαρίτης τα απεχθανόταν φοβερά. Μαμά, αδελφές, και σύντροφοι, σχωρέστε με – αυτός δεν είναι τρόπος (δεν τον συμβουλεύω σε κανένα), μα εγώ δεν έχω διέξοδο. Λιλλή αγάπα με. Συντρόφισσα κυβέρνηση, η οικογένεια μου είναι η Λιλλή Μπρίκ, η μαμά, […]

Κίγκο ή μια εποχή αναλογιζόμενη…

Σπουδαίος Αγναντεύει τους λόφους Ο μικρός βάτραχος ΚΟΜΠΑΓΙΑΣΙ ΙΣ-ΣΑ Λακωνική, περιγραφική, ουσιώδης σύλληψη μιας στιγμής που μπορεί να φτάσει με την ανάγκη μόνο μιας ανάσας για να γίνει η εφήμερη απαγγελία ταξίδι στην αιωνιότητα. Η ζωή είναι παντού, καθρεφτίζει το μεγαλείο και τις αδυναμίες αυτού που την περιγράφει, αλλά απεικονίζεται με ταπεινές λέξεις, μικρές, απλές […]

Η φωνή της Καμπάνας…

Μες το δροσάνεμο που αναγαλλιάζω κι ο νους χανότανε σε χάος γαλάζιο ψηλά ας μ’ αφήνατε να ξεχαστώ φωτοπερίχυτη, στόμα κλειστό. Ποιο χέρι απλώθηκε να με σπαράξει απ’ το χρυσόνειρο στην άγια πράξη! Ο πρώτος ήχος μου πρώτη πληγή. Με τραβάς, αίμα μου ξανά στη Γη. Ω! σεις χαμόσυρτα λέρα σκουλήκια, η άλαμπη ζήση σας […]

σφαγμένη εντός σου μιαν ερώτηση δε λέει να σωπάσει…

  Αφότου ξώκειλε το ζαφειρί αστέρι ξέρα ο νους η ουλή βυθός μόνο εσύ ω ποίηση έμεινε να φέγγεις   μεσ από βράχο διάφανο το μόνο πλοίο.   Πιο κορυφαίο σπόνδυλο απ τη σιωπή δεν έχεις   χαράδρα η μνήμη, μάγμα απέραντο η οργή.   Κι αν το νόημα είναι του βυθού;   Η μελλούμενη […]

Too drunk to… (Dead Kennedys)

Τώρα κατέχω και το φύλο σου μου επιτρέπεται να το αγγίζω με παρακαλάς να το φυσάω Για σένα τα πράγματα είναι απλά Κάθεσαι ξαπλωμένη στα κρεβάτια μου και διατάζεις να σταματήσει η μουσική να σβήσει το φως Και γελάν τα δόντια σου έξω από το σαγόνι όπως και έξω από τα αμφιθέατρα του λαιμού σου […]

Η μπαλάντα των πειρατών

Από ποτά ξεφρενιασμένοι, λουσμένοι από τις αστραπές Και από δαιμόνους φιλημένοι στων καραβιών τις κορυφές σα σκελετοί ηλιοδαρμένοι, αρρώστια, μπόχα, πυρετοί μα τραγουδάνε πεινασμένοι όσοι απόμειναν ορθοί: «Ανέμοι πάρτε μας μακριά, σ’ ορίζοντες αστραφτερούς πνίχτε και κάφτε τους θεούς, θεός για μας η θάλασσα» Κάμπος βαθύς και γη σπαρμένη, λιμάνια, πόρνες, καπηλειά κάθε στεριά τούς […]

Amores III

11 καθως θαυμασια ειναι η θαλασσα απ του θεου τα χερια που την εστειλαν να κοιμηθει πανω στον κοσμο κι η γη μαραινεται το φεγγαρι θρυματιζεται ενα ενα αστερια πεταριζουν και γινονται σκονη αλλα η θαλασσα δεν αλλαζει και φευγει απο τα χερια και γυριζει στα χερια κι ειναι με τον υπνο… αγαπη, το σπασιμο […]

Ωδή στον Καταρράκτη

Ξαφνικά, μια μέρα σηκώθηκα νωρίς και σου έδωσα έναν καταρράκτη. Από ό,τι υπάρχει πάνω στη γη, πέτρες, κτίρια, γαρύφαλα, από ό,τι πετάει στον αέρα, σύννεφα, πουλιά από ό,τι υπάρχει κάτω από τη γη, ορυκτά, νεκροί τίποτα δεν είναι τόσο φευγαλέο τίποτα που να τραγουδάει σαν ένας καταρράκτης. Και είναι: βρυχάται σαν μια λευκή λέαινα, λάμπει […]

ΣΕΙΣ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΤΕ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΑ ΕΦΗΜΕΡΑ

Σείς που περνάτε ανάμεσα στα λόγια τα εφήμερα πάρτε τα ονόματα σας και και φευγάτε πάρτε τις ώρες σας από το χρόνο μας αποσπάστε ό,τι θέλετε απο το γαλάζιο τ’ουρανού κι από την άμμο της μνήμης Πάρτε όποια φωτογραφία θέλετε, για να ξέρετε ότι πια δε θα ξέρετε πώς οι πέτρες της γης μας χτίζουν […]

Πρόκληση

Σφίξτε μου τα σχοινιά απαγορέψτε μου τα τετράδια και τα τσιγάρα, κλείστε το στόμα μου με χώμα. Το τραγούδι είναι το αίμα της καρδιάς τ’ αλάτι του ψωμιού το νερό του ματιού γράφεται με τα νύχια, το λαρύγγι και τα μάτια… Θα το λέω στο κρατητήριο στην τουαλέτα και στο στάβλο με χειροπέδες, κάτω από […]

ΜΑΝΑ

Μου λείπει το ψωμί της μάνας μου Ο καφές της μάνας μου Το άγγιγμά της Φουσκώνουν μέσα μου οι παιδικές μου αναμνήσεις Μέρα τη μέρα Πρέπει να δώσω αξία στη ζωή μου Την ώρα του θανάτου μου Πρέπει να αξίζω τα δάκρυα της μάνας μου Και αν έρθω πίσω κάποια μέρα Βάλε με σα μαντήλι […]

Κατάσταση Πολιορκίας (2002)

Εδώ, στην κατηφόρα των βουνοπλαγιών Στη δύση απέναντι Και στων καιρών το χάσμα Πλάι στα περιβόλια με την κομματιασμένη σκιά, Σαν τους φυλακισμένους Σαν τους άνεργους Καλλιεργούμε την ελπίδα Μαχμούντ Νταρουίς (1941-2008)

Αργοπεθαίνει

Ἀργοπεθαίνει ὅποιος γίνεται σκλάβος τῆς συνήθειας, ἐπαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τὶς ἴδιες διαδρομές, ὅποιος δὲν ἀλλάζει περπατησιά, ὅποιος δὲν διακινδυνεύει ν᾿ ἀλλάξει χρῶμα στὰ ροῦχα του, ὅποιος δὲν μιλᾶ σὲ ὅποιον δὲν γνωρίζει. Ἀργοπεθαίνει ὅποιος ἀποφεύγει ἕνα πάθος, ὅποιος προτιμᾶ τὸ μαῦρο γιὰ τὸ ἄσπρο καὶ τὰ διαλυτικὰ σημεῖα στὸ «Ι» ἀντὶ ἑνὸς συνόλου συγκινήσεων ποὺ […]

ΚΛΩΣΤΗΡΙΟΝ ΝΥΚΤΕΡΙΝΗΣ ΑΝΑΠΑΥΛΑΣ

Είμεθα όλοι εντός του μέλλοντός μας. Όταν τραγουδάμε τραγουδάμε εμπρός στους εκφραστικούς πίνακες των ζωγράφων όταν σκύβουμε εμπρός στα άχυρα μιας καμμένης πόλεως όταν προσεταιριζόμεθα την ψιχάλα του ρίγους είμεθα όλοι εντός του μέλλοντός μας γιατί ό,τι και αν επιδιώξουμε δεν είναι δυνατόν να πούμε όχι να πούμε ναι χωρίς το μέλλον του προορισμού μας […]

Ῥομαντικὸς ἐπίλογος

Μὴ μὲ διαβάζετε ὅταν δὲν ἔχετε παρακολουθήσει κηδεῖες ἀγνώστων ἢ ἔστω μνημόσυνα. Ὅταν δὲν ἔχετε μαντέψει τὴ δύναμη ποὺ κάνει τὴν ἀγάπη ἐφάμιλλη τοῦ θανάτου. Ὅταν δὲν ἀμολήσατε ἀϊτὸ τὴν Καθαρὴ Δευτέρα χωρὶς νὰ τὸν βασανίζετε τραβώντας ὁλοένα τὸ σπάγγο. Ὅταν δὲν ξέρετε πότε μύριζε τὰ λουλούδια ὁ Νοστράδαμος. Ὅταν δὲν πήγατε τουλάχιστο μιὰ φορὰ […]

ΤΥΦΛΗ ΕΠΟΧΗ

Αγνωστη μέρα δείξε μας το πρόσωπό σου. Κάτω στο βάθος τόσα πέλματα βαριά τόση βουή με καταρράχτες ακούγονται να σπάζουν επιφάνειες κατρακυλάν στις φλέβες μας ποτάμια – εγώ με φωτεινό μέτωπο να χάνομαι να μην μπορώ να καταλάβω πώς γίνηκε να αναζητάμε όνειρα τώρα που όλα στερεώθηκαν επίσημα τώρα που ο ένας πρίγκηπας επέθανε τώρα […]

Modus Vivendi

Να αφήνεσαι στης θάλασσας το ρεύμα Να λιμνάζεις κει που πρόσκαιρα αγάπησες Ν’ αναλώνεσαι διαγνώνοντας χωρίς σκοπό Περιπτώσεις αθεράπευτες Να πληθαίνεις Να προσμένεις τάχα μιαν άνοιξη Με τη νωχέλεια ηλιόλουστης ημέρας Μέρας που άξαφνα ναυάγησε Μες τις κατάφωτες παραθαλάσσιες πόλεις Να πληθαίνεις Να’ σαι κατάμονος κι όμως κρυμμένος Κρυμμένος μέσα σε χιλιές καρδιές Να περάσεις […]

Τὶ εἶπα κάποτε σ᾿ ἕναν ἰπτάμενο

Σὰν ἀφαιρέσεις ἀπὸ τὸν ἥλιο τὴν λαίμαργη ἀστρονομία δὲν εἶναι πιότερος ἀπὸ μιὰ πυγολαμπίδα ποὺ διαστέλλει τὴν κίνηση μέσ᾿ στὸ ἄναυδο σκοτάδι. Δὲν ἔχει πόσιμη σημασία νὰ σταλάξουμε τσιγγούνικες ἀλήθειες καὶ σταγονίδια βεβαιότητας δὲν ἔχει οὔτε μιὰ πρωτοτυπία ἡ ξεμυαλίστρα ἡ ἐξυπνάδα πρωτότυπος εἶναι ἐκεῖνος ποὺ δικάζει τὶς λέξεις ἐκεῖνος ποὺ βάζει ποινὲς ὁλοένα στὰ […]