Μόνη λύση η έξοδος από την Ε.Ε.

[Αναδημοσίευση]

 

Του Σταύρου Δ. Μαυρουδέα (*)

Δημοσιεύθηκε στο euro2day

Οι πρόσφατες αντιπαραθέσεις σχετικά με τις δια στόματος τρόϊκας εξαγγελίες για ένα κολοσσιαίο πακέτο εκποίησης δημόσιας περιουσίας είναι μία ακόμη ένδειξη του αδιεξόδου της στρατηγικής με την οποία η σημερινή κυβέρνηση αλλά και οι ιθύνοντες κύκλοι του συστήματος δοκιμάζουν να αντιμετωπίσουν την κρίση στη χώρα μας.

Η στρατηγική αυτή απορρέει από την προσπάθεια να παραμείνει η Ελλάδα πάση θυσία μέσα στην ΕΕ ακόμη και σαν ένα απλό προτεκτοράτο. Έτσι, όταν η Ουγγαρία έχει κάνει ήδη την «εξέγερση» της, η Ιρλανδία ετοιμάζεται να απαιτήσει τουλάχιστον την ευνοϊκότερη επαναδιαπραγμάτευση του δικού της προγράμματος «σωτηρίας» και η Πορτογαλία ανθίσταται στις πιέσεις να μπει οικειοθελώς στον Γολγοθά ενός δικού της Μνημονίου, η ελληνική κυβέρνηση υπερθεματίζει – παρ’ όλες τις επικοινωνιακές υποκρισίες και τα κροκοδείλια δάκρυα – στις επιταγές των ΕΕ-ΔΝΤ. Continue reading “Μόνη λύση η έξοδος από την Ε.Ε.”

Advertisements

Πρόγραμμα διεξόδου της χώρας από την κρίση

του Λένιν Κοκκίνου

Το τελευταίο διάστημα ο κόσμος  ψάχνει απεγνωσμένα για μία διέξοδο από την κρίση. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι τους οποίους συναντώ στο δρόμο, το κομμωτήριο στο σπα, με ρωτούν επιτακτικά πως θα βγούμε από την οικονομική κρίση. Ένα ερώτημα βασανίζει τη σκέψη τους: Τι να Κάνουμε; Ποιά είναι η πρόταση της αριστεράς και του κινήματος;

Κατόπιν λοιπόν αυτής της γενικευμένη λαϊκής πίεσης για απαντήσεις αποφάσισα να κάνω ένα βήμα εμπρός και δύο πίσω και να ασχοληθώ σοβαρά με το ζήτημα.

Ξαναμελέτησα επισταμένα όλους τους μεγάλους και κλασικούς φιλοσόφους και διανοητές, με σειρά προτεραιότητας: Σάββα Μιχαήλ, Χουάν Ποσάδας, Νόντα Σκυφτούλη, Τάκη Φωτόπουλο κλπ, εντρύφησα στα δεδομένα του προβλήματος και κατέληξα σε ένα υπερπλήρες πρόγραμμα που είναι σε θέση να βγάλει τη χώρα από το αδιέξοδο και να την οδηγήσει σε τροχία βιώσιμης, αηφόρου ανάπτυξης. Για την πλέρια ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων και την προκοπή του τόπου… Επειδή το πρόγραμμα είνα αρκετά μεγάλο, σας παρουσιάζω τα βασικά συμπεράσματα που διατυπώνονται με τη μορφή βημάτων που πρέπει το κίνημα και η αριστερά να ακολουθήσουν για να βάλουν τη χώρα σε μία νέα πορεία. Ιδού λοιπόν: Continue reading “Πρόγραμμα διεξόδου της χώρας από την κρίση”

Λουκέτο και στο Δίφωνο;;;…

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ  ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΔΙΦΩΝΟΥ

Τη Δευτέρα 3 Ιανουαρίου 2011, η εταιρεία Best End ιδιοκτησίας του Ομίλου Γιαννίκου, ανακοίνωσε το κλείσιμο του ιστορικού μουσικού περιοδικού Δίφωνο. Το Δίφωνο κυκλοφορεί αδιαλείπτως από τον Οκτώβριο του 1995 και αποτελεί θεσμό στα εγχώρια πολιτιστικά δρώμενα. Στις σελίδες του φιλοξενήθηκε το σύνολο των σημαντικότερων προσώπων και τάσεων της ελληνικής μουσικής σκηνής. Αυτή η απόφαση έρχεται σε συνέχεια του κλεισίματος των εντύπων «Ποπ & Ροκ» και «Όασις» που ανήκουν στην ίδια εταιρεία.

Για αυτήν την εξέλιξη, οι εργαζόμενοι του Διφώνου, θεωρούμε ως μοναδικό υπεύθυνο, τις κομβικές επιλογές της ιδιοκτησίας του περιοδικού, επιλογές οι οποίες αλλοίωσαν τη φυσιογνωμία του. Ένας ιστορικός τίτλος , λοιπόν, κλείνει, σε αντίθεση με τις διαθέσεις και τη στήριξη που τόσο η συντακτική ομάδα όσο και το πολυπληθές αναγνωστικό κοινό εξέφραζαν προς το περιοδικό. Continue reading “Λουκέτο και στο Δίφωνο;;;…”

Ρικ Γουλφ* : Ο Κρούγκμαν σε σύγχυση

[Αναδημοσίευση]

Καθώς οι αντίπαλοι του Ομπάμα είναι αυτοί που εισήγαγαν τον όρο, οι πολλοί εναπομείναντες οπαδοί του -κυρίως οι νέοι- έχουν αρχίσει να ρωτούν για την έννοια αυτού του «σοσιαλισμού» με πραγματικό ενδιαφέρον

Μετάφραση: Έλενα Παπαδοπούλου

Ο Πολ Κρούγκμαν είναι παγιδευμένος στην παλιά κεϋνσιανή ρητορική. Η ύφεση θα είχε τελειώσει, υποστηρίζει, αν η κυβέρνηση διατηρούσε περισσότερα και μεγαλύτερα ελλείμματα προκειμένου να παρέχει την απαιτούμενη οικονομική τόνωση. Αν οι άνθρωποι του Ομπάμα και αυτοί οι τρελοί Ρεπουμπλικάνοι δεν φοβούνταν τόσο πολύ να προχωρήσουν σε τέτοιες παράτολμες ενέργειες, αν δεν ήταν τόσο μπερδεμένοι από την ιδεολογία τους και αν γνώριζαν καλύτερα οικονομικά. Ο Κρούγκμαν συνεχίζει να προειδοποιεί ότι το 2010 θα είναι μια επανάληψη του 1937 και θα βυθίσει εκ νέου την οικονομία σε ύφεση. Continue reading “Ρικ Γουλφ* : Ο Κρούγκμαν σε σύγχυση”

Μια μαρξιστική ερμηνεία της κρίσης

Συνέντευξη του Ντέιβιντ Χάρβεϊ στο περιοδικό International Socialist Review.

Ο διακεκριμένος μαρξιστής ανθρωπολόγος, γεωγράφος και οικονομολόγος αναφέρεται στις κεντρικές ιδέες του τελευταίου βιβλίου του “The Enigma of Capital” (Το Αίνιγμα του Κεφαλαίου), επιχειρεί μια μαρξιστική ανάλυση της κρίσης και θίγει στρατηγικής σημασίας ζητήματα του διεθνούς εργατικού κινήματος.

Μετάφραση της Αριάδνης Αλαβάνου.

Αναδημοσιεύει από το Αριστερό Βήμα η Jaquou Utopie

* Στο “Αίνιγμα του Κεφαλαίου” επιτίθεστε στους οικονομολόγους του κατεστημένου γιατί απέτυχαν να προβλέψουν την κρίση. Μπορείτε να μας πείτε γιατί οι αστοί οικονομολόγοι δεν είδαν την επερχόμενη κρίση, την οποία προέβλεπαν πολλοί μαρξιστές; Πόσο υπερέχει ο μαρξισμός έναντι της αστικής οικονομικής επιστήμης, απ΄ αυτή την άποψη;

–Θεωρώ ότι κεντρική θέση στο μαρξισμό κατέχει η ιδέα της αντίφασης, ότι το καπιταλιστικό σύστημα θεωρείται πως εμπεριέχει μια σειρά θεμελιωδών αντιφάσεων που συγκρούονται και συνεπώς παράγουν μια κοινωνία που διατρέχεται διαρκώς από διαφόρων ειδών εντάσεις. Για παράδειγμα, η ένταση ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία είναι μια εμφανής κατάσταση στην οποία κάθε μαρξιστής θα όφειλε να στρέψει την προσοχή του – στο χαρακτήρα δηλαδή του ταξικού αγώνα. Υπάρχουν, όμως, και άλλες εντάσεις, ανάμεσα στην παραγωγή και στην κατανάλωση , στην αξία χρήσης και στην ανταλλακτική αξία. Όλες αυτές οι εντάσεις υπάρχουν. Τι είναι ένα σπίτι; Είναι μια αξία χρήσης, εκεί που οι άνθρωποι κατοικούν, ή είναι μια ανταλλακτική αξία; Εκείνο που διαπιστώσαμε στην πρόσφατη κρίση είναι ο τρόπος με τον οποίο αυτή η ένταση ανάμεσα στην αξία χρήσης και στην ανταλλακτική αξία μιας κατοικίας ξεσπάει με τη μορφή μιας μακρο-κρίσης. Συνεπώς, από μαρξιστικής σκοπιάς, πάντα υπάρχουν εντάσεις. Έτσι το μόνο ενδιαφέρον ερώτημα, από τη σκοπιά του μαρξισμού, είναι το πότε ξεσπούν αυτές οι εντάσεις και λαμβάνουν τη μορφή μιας μεγάλης κρίσης αστάθειας και, άρα, πρέπει να ξεπεραστούν με την εμφάνιση ενός διαφορετικού σχηματισμού καπιταλιστικών δυνάμεων, στην περίπτωση που κρίση λύνεται μέσα στον καπιταλισμό. Continue reading “Μια μαρξιστική ερμηνεία της κρίσης”

Το Μνημόνιο είχε άλλους στόχους

του Στάθη

Αναδημοσίευση από το Έθνος

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Ο ίδιος ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ Πολ Τόμσεν επιβεβαίωσε, μιλώντας σε θεσμικούς επενδυτές στο Λονδίνο, την υποψία που είχε ο ελληνικός λαός – ότι δηλαδή η Κομισιόν, η κυβέρνηση Παπανδρέου και το ΔΝΤ εξαπάτησαν με το περιβόητο Μνημόνιο τους Ελληνες προτάσσοντας ως πρόσχημα τρομοκράτησης του πληθυσμού το δημόσιο χρέος και το έλλειμμα του προϋπολογισμού προκειμένου να πετύχουν άλλους στόχους, τους οποίους δεν τολμούσαν να ομολογήσουν δημόσια! «Το πραγματικό πρόβλημα της Ελλάδας δεν ήταν τόσο το δημόσιο χρέος», δήλωσε χωρίς περιστροφές ο Δανός αξιωματούχος του ΔΝΤ που προίσταται της ομάδας των ξένων οικονομικών επικυρίαρχων της πατρίδας μας, ο οποίος περιέφερε τον Γ. Παπακωνσταντίνου στο Λονδίνο, τη Φρανκφούρτη και το Παρίσι, «αλλά οι διαρθρωτικές αδυναμίες της ελληνικής οικονομίας».

Διευκρίνισε δε με καμάρι στους ξένους κερδοσκόπους του Σίτι του Λονδίνου ότι πολύ πιο σημαντικές από τη μείωση του ελλείμματος του προϋπολογισμού ήταν οι μεταρρυθμίσεις στο εργασιακό και στο ασφαλιστικό – δηλαδή η λεηλασία των εισοδημάτων των εργαζομένων και η εξαθλίωση των συνταξιούχων! Continue reading “Το Μνημόνιο είχε άλλους στόχους”

Η ευρωζώνη μεταξύ λιτότητας και αθέτησης πληρωμών

Ο Κώστας Λαπαβίτσας παρουσιάζει την έρευνα της ομάδας του του RMF (Research on Money and Finance) για την οικονομική κρίση και τα ενδεχόμενα παύσης πληρωμών και εξόδου από το ευρώ.

Συμμετέχουν οι Λεωνίδας Βατικιώτης, Γιάννης Τόλιος

Ακολουθεί περιληπτικό κείμενο της εργασίας του Κώστα Λαπαβίτσα όπως αναρτήθηκε στο No Money No Debt Continue reading “Η ευρωζώνη μεταξύ λιτότητας και αθέτησης πληρωμών”