Διδάσκουμε ζωή, κύριε

της Rafeef Ziadah* Σήμερα το σώμα μου ήταν μια τηλεοπτική σφαγή Σήμερα το σώμα μου ήταν μια τηλεοπτική σφαγή που έπρεπε να χωρέσει στο ηχητικό και το όριο λέξεων Σήμερα το σώμα μου ήταν μια τηλεοπτική σφαγή που έπρεπε να χωρέσει στο ηχητικό και στο όριο λέξεων που ήδη είχε ξεπεραστεί με στατιστικούς υπολογισμούς του […]

όλοι μας

Γράφει   το Βυτίο, αναδημοσιεύει από το blog του Βυτίου η  Jaquou Utopie

Διαφημίσεις #1

Κάπου στα μέσα του 90 στο χωριό, που βρίσκεται κοντά στο σημείο που πέφτουν οι καινούριοι δρόμοι στην Αρκαδία, αποφάσισε ένας συχωριανός να φτιάξει πια το πατρικό του. Ήταν από καιρό σε άθλια κατάσταση το σπίτι. Είχε συγκεντρώσει, φαίνεται, κάποια χρήματα (δεν έβγαζε και πολλά, δημόσιος υπάλληλος ήταν) και ξεκίνησε να το συμμαζέψει. Βρήκε τέσσερις Αλβανούς, οι οποίοι το πρωί δούλευανκαι τη νύχτα κοιμόνταν μέσα και το σπίτι δεν άργησε να σουλουπωθεί. Τέλη Αυγούστου, αν θυμάμαι καλά, πριν ακόμη επιστρέψω στην Αθήνα, παρατήρησα ότι οι τέσσερις εργάτες δεν κατέβαιναν πια το βράδυ στο καφενείο. Μετά από δυο τρεις μέρες ρώτησα τους δικούς μου. Ο συχωριανός, λίγες μέρες πριν τελειώσουν οριστικά οι εργασίες, πήρε τηλέφωνο την αστυνομία και κατήγγειλε ότι στο χωριό βρίσκονται παράνομα κάποιοι Αλβανοί. Continue reading “όλοι μας”

Πανεπιστήμιο της αλληλεγγύης και όχι του ρατσισμού

[Αναδημοσίευση]

του

Παναγιώτη Σωτήρη

Ένας από τους δρόμους της Πράγας ονομάζεται οδός 17 Νοέμβρη. Δεν παραπέμπει στη δική μας εξέγερση του Πολυτεχνείου, αλλά στην εισβολή των ναζιστικών δυνάμεων στο Πανεπιστήμιο της Πράγας στις 17/11/1939, τη σύλληψη 1200 φοιτητών και την εκτέλεση 9 από αυτούς ως «πρωτεργατών». Για τους εκπροσώπους του φασισμού και της κρατικής τρομοκρατίας το Πανεπιστήμιο ήταν πάντοτε ένας εχθρός.

Γιατί δεν μπορούν να ξεχάσουν ότι σε όλη την ιστορία του το Πανεπιστήμιο δεν έπαψε να «πολιτεύεται». Ποτέ τα Πανεπιστήμια δεν ήταν χώροι μόνο διδασκαλίας και έρευνας. Υπήρξαν πάντοτε χώροι πολιτικής διαμαρτυρίας, ριζοσπαστικής αναζήτησης, αμφισβήτησης της κυρίαρχης τάξης πραγμάτων. Λειτούργησαν ως σημεία αναφοράς για τους οραματισμούς ολόκληρων κοινωνιών. Continue reading “Πανεπιστήμιο της αλληλεγγύης και όχι του ρατσισμού”

Η προσωπική ανθολογία του Τσε

του Πάκο Ιγνάθιο Τάιμπο ΙΙ

Οι τρεις αξιωματικοί και ο πράκτορας της CIA είχαν ψάξει εξονυχιστικά το σακίδιο. Τελικά η λεία τους ήταν φτωχή: δώδεκα φιλμ, καμιά εικοσαριά χάρτες σημαδεμένοι με χρωματιστά μολύβια, ένα φορητό ραδιόφωνο που είχε πάψει να λειτουργεί εδώ και καιρό, ένα δύο ημερολόγια και ένα πράσινο τετράδιο.

Τα ημερολόγια είχαν δημιουργήσει θόρυβο. Οι αξιωματικοί, αφού διάβασαν τα πολύ μικρά γράμματα, επιβεβαίωσαν ότι επρόκειτο για ένα ημερολόγιο που κάλυπτε την περίοδο από τον Νοέμβριο του 1966 μέχρι τον Οκτώβριο του 1967. Λίγο αργότερα, κοντά στην πόρτα του σχολείου όπου είχαν ετοιμάσει τη φυλακή για τον ιδιοκτήτη του σακιδίου, κατασκεύασαν ένα εργαστήριο όπου ένας πράκτορας της CIA φωτογράφισε τα ημερολόγια. Το υλικό μεταφέρθηκε με ελικόπτερο από ένα συνταγματάρχη στη Λα Παζ, πρωτεύουσα της Βολιβίας. Το πράσινο τετράδιο, όπου μπορεί κανείς να διαβάσει διάφορα ποιήματα, δεν φαίνεται να είχε προκαλέσει εκείνες τις στιγμές μεγάλο ενδιαφέρον. Λίγες ώρες αργότερα, ο ιδιοκτήτης του σακιδίου, ο Κομαντάντε Τσε Γκεβάρα, θα δολοφονηθεί στο σχολείο της Λα Ιγκέρα και τα φτωχικά του περιουσιακά στοιχεία θα εξαφανιστούν. Continue reading “Η προσωπική ανθολογία του Τσε”