Βατατζή ή Βατάτζη; Εκεί!

για τους αγαπημένους του radiobubble

Όταν συμβαίνουν γεγονότα σημαντικά για τη ζωή τους, οι άνθρωποι θυμούνται τουλάχιστον τις ημερομηνίες. Τις κάνουν ορόσημα, πετραδάκια στον δρόμο του τυφλού κοντορεβιθούλη, και σημαδεύουν τις διαδρομές τους. Τις γιορτάζουν, τις σιχτιρίζουν, κάνουν γιορτές ή πίνουν μόνοι τους μέχρι να μεθύσουν. Είναι τα στίγματα που ζωγραφίζουν στο δέρμα.

Εγώ δεν θυμάμαι ποτέ ημερομηνίες. Ο χρόνος δεν έχει καταφέρει ακόμα να μετατραπεί σε ορόσημο και η νοσταλγία δεν με έχει ακόμα πλησιάσει. Εφηβικά του φέρομαι δεκαετίες τώρα, λες και δεν υπάρχει. Θυμάμαι όμως τα πρώτα βλέμματα και τα πρώτα συναισθήματα και πάντα συνειδητοποιώ από την πρώτη στιγμή τον έρωτα. Τον αναγνωρίζω χωρίς δυσκολία και δεύτερες σκέψεις και τον κυνηγάω με πείσμα.

Δεν θυμάμαι λοιπόν ποια χρονιά ήταν. Δεν θυμάμαι ούτε ποια ήταν η αφορμή που ανέβηκα την κόκκινη σκάλα. Είχε σίγουρα να κάνει με μια διαδήλωση, ίσως με μια γενική απεργία και ο Τάκης μου πρότεινε να περάσω από τη ραδιόφουσκα για να σχολιάσουμε τα γεγονότα. Ήταν μια απρόσμενη πρόσκληση αλλά θρασύτατη και γλωσσοκοπάνα, πήγα. Δεν θυμάμαι τι είπα. Ήμουν φαντάζομαι μια διαδήλωση έτοιμη να ξεσπάσει.

Εκεί τους γνώρισα όλους. Ξενάκι,  από έναν διαδικτυακό κόσμο όπου τα ψευδώνυμα αποκτούσαν πρόσωπα μετά από ημέρες συνεννοήσεων, μπήκα σε έναν κόσμο που τα πρόσωπα αποκτούν διαδικτυακά ψευδώνυμα και  εξελίσσονται σε γοητεία ριζωμένη στα φώτα της ξύλινης μπάρας. Αυτοί είναι άνθρωποι νησιά με εκατοντάδες απόψεις ανά δευτερόλεπτο και τις εκφράζουν δυναμικά χωρίς να λογαριάζουν το κόστος της ορμής. Φυτεύουν διαρκώς ιδέες και τις βλέπουν να φτιάχνουν κορμούς, πληρώνοντας ακριβά τις ώρες που σκάλιζαν για να ανακατευτεί το χώμα. Βουτάνε στο σήμερα, τη ζωή, την επικαιρότητα, το χθες, την ποίηση, τα παιδιά, τη μουσική, τον έρωτα, τις λέξεις, τα βλέμματα, τα αγγίγματα, τα θολά ποτήρια και φτύνουν κατάμουτρα τις δεύτερες σκέψεις τους. Εμπιστεύονται χωρίς να σκέφτονται τις παρενέργειες. Ζούνε την ηθική τους και δεν τρέφονται από αυτή. Δίνουν μάχες στα χαρακώματα μιας προσωπικής αισθητικής ρευστής και εξελισσόμενης. Ανοίγουν τα αυτιά σε άγνωστα τραγούδια και ψάχνουν τις αιτίες για να τα αγκαλιάσουν. Και τις βρίσκουν. Πατάνε στο κεφάλι τις ανάγκες, αναπνέουν το οξυγόνο της επιθυμίας, συμπιέζονται από την καθημερινότητα και κλωτσάνε με πείσμα τους μπάτσους της.

Τα χρώματα που μας αγκάλιασαν, πράσινο και κόκκινο. Πατάμε ακόμα το ζωγραφιστό πάτωμα και κοιτάμε τη θάλασσα πίσω από τα λουλούδια. Καπνίζουμε και βρίζουμε τους καπνιστές, πίνουμε και ακολουθούμε τον Καίσαρα πάνω κάτω στο πατάρι. Τον ξεμοναχιάζουμε για να μας πει δυο λέξεις.

– Παλεύεται το μηδέν;

Έ ν α

Άρθρωσα με έπαρση

Και μετά

έ ν α  συν  έ ν α

Κάνουν

δ ύ ο

λες και ήταν κεκτημένο από αιώνες

το σ υ ν

για να μας πάει παραπέρα*

 

Ήταν ψέματα πως οι νέες λέξεις γεννήθηκαν στην Ιπποκράτους. Γεννήθηκαν κάπου μεταξύ Βατάτζη και Βατατζή γωνία, σε μια διεύθυνση που δεν ξέρουμε πως προφέρεται, δεν ξέρουμε που τονίζεται, δεν θέλουμε να την ορίσουμε, δεν θέλουμε να μας ορίσει αλλά ζούμε μέσα της.

Εσείς, ξέρετε ποιοι είστε, εσείς εκεί έξω, κρατάτε την καρδιά μου ζωντανή να αναπνέει στη φουρτουνιασμένη θάλασσα. Εσείς, ανάψτε τους φάρους της επόμενης εφήμερης στεριάς. Τα χαμένα παιδιά έχουν ανοίξει ήδη πανιά…

* Απόσπασμα από Το Εξώφυλλο Δέρμα Του Χρόνου, του Πάνου Οικονόμου

Boat_leaving_Whitby_port

Advertisements

One thought on “Βατατζή ή Βατάτζη; Εκεί!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s