Ο βασιλιάς*

IMG_1291

Όπως και να ‘χει, ο καιρός – το παρελθόν και η θερμοκρασία – είναι ένα θέμα για γέρους, αυτούς που έχουν το μπαρ Αουρόρα σαν δεύτερο σπίτι:  ταροκίνο και κουβεντολόι. Αυτοί που ακόμη εργάζονται, εν τω μεταξύ, είναι στην αίθουσα μπιλιάρδου, μιλώντας για αθλητικά και γυναίκες. Αλλά αυτό που είναι σημαντικό δεν είναι το θέμα για το οποίο μιλάνε ή ποιος μιλάει για τι, πρέπει πάντοτε να σέβεσαι τον Κανόνα: μη μιλάς ψιθυριστά, αν θέλεις να μουρμουρίσεις σε μια γωνία πήγαινε και εξομολογήσου στον παπά, μην έρχεσαι εδώ, κανείς δεν ενδιαφέρεται. Εδώ μιλάμε τρεις μαζί, τέσσερις, μερικές φορές όλο το μπαρ, επειδή υπάρχουν θέματα σαν την ποδηλασία και την πολιτική που ανάβουν τα αίματα και κάνουν τους ανθρώπους να φωνάζουν. Έπειτα, υπάρχουν και σπάνιες φορές που κάποιος προσβάλλεται και κάνει να εμφανιστεί για καιρό, όλοι θυμόμαστε τις περιπτώσεις, όπως κι εκείνες, ακόμη πιο σπάνιες, που κάποιος μεθάει λίγο και αρχίζουν οι μπουνιές, λίγο σπρώξιμο, μερικές σφαλιάρες, και οι πιο νηφάλιοι από μας επεμβαίνουν. Όπως τότε το ’48, όταν ο Στάλιν πέταξε τον Τίτο έξω από την Κομινφόρμ, και ήμασταν όλοι εδώ μιλώντας μέχρι την αυγή, με τα παντζούρια μισόκλειστα.

Οι νεότεροι, από την άλλη, ποτέ δε μιλάνε για τίποτα. Κάνουν πως τάχα είναι περαστικοί, οπότε δε βγάζουν ποτέ τα παλτά τους, ακόμη κι αν ποτέ δεν πάνε πουθενά. Αλλά μερικοί απ’ αυτούς φεύγουν, όπως οι χορευτές Φιλούτσι, για παράδειγμα, που εμφανίζονται λες και ξεπετάχτηκαν από αμερικάνικη ταινία, με τα αδιάβροχά τους, καπνίζοντας τα τσιγάρα τους χωρίς χέρια, και νομίζεις ότι θα παραγγείλουν ουίσκι, αλλά αντίθετα πάντα παίρνουν ένα φερνέτ ή μία σαμπούκα. Μετά φεύγουν για την αίθουσα χορού, και κάποιοι απ’ αυτούς ξέρουν φιγούρες που θα έκαναν τον Φρεντ Αστέρ να ντρέπεται. Μας αρέσει όταν περνάνε για ένα ποτό πριν το χορό, γιατί αισθανόμαστε όλοι σαν εκείνους με τις πετσέτες στους ώμους που κάνουν μασάζ στους μποξέρ πριν μπουν στο ρινγκ. Επειδή ο Ρομπεσπιέρε Καπόνι, γνωστός σε όλους ως Πιέρε, είναι ο καλύτερος χορευτής στην Τοπική του κόμματος, στη γειτονιά, ίσως σε ολόκληρη τη Μπολόνια. Και ο Νίκολα του γκρινιάζει όλη την ώρα, όταν δεν μπορεί να ξυπνήσει το πρωί επειδή ξενύχτησε, αλλά ταυτόχρονα ξέρει ότι είμαστε περήφανοι που έχουμε το βασιλιά του Φιλούτσι να μας σερβίρει, είμαστε περήφανοι να τον έχουμε στο μπαρ μας.

* Από το βιβλίο 54 των Wu Ming, μετ. Φοίβη Ανδρέου, εκδ. Εξάρχεια. Πρώτο Μέρος, Κεφάλαιο 2, τίτλος: Μπολόνια, περιοχή Σεντ Ντονάτο, 4 Ιανουαρίου

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s