Hush…

Να περπατάς στα ακροδάχτυλα, αθόρυβα, ίσα που να αγγίζεις το ξύλινο πάτωμα.  Μην τύχει και τρίξει το δέσιμο, μην τύχει και βαρύνει η ανάσα, μην τύχει και κυματίσει ο αέρας…

Όταν πλησιάσεις να του σκεπάσεις την πλάτη, να μη νιώσει το άγγιγμα, οι κουρτίνες να μην ριγήσουν, ούτε το φως να ξεφύγει πίσω από τη χαραμάδα της πόρτας.

Μην σε παρασύρει η αφή, μην σε λυγίσει η μνήμη, μην αναπνεύσεις τη μυρωδιά και πλησιάσεις.

Διαλύεται κάθε που ακούγονται τα βλέφαρα που παίζουν, που τα μαλλιά πέφτουνε πάνω στην πλάτη με πάταγο, που πας να απλώσεις το χέρι και κάνεις τα μόρια της νύχτας να συμπιέζονται.

Δεν μπορεί να αντέξει τις εικόνες και  τον τυφλώνει η αδιάκοπη αντανάκλαση.

Μην τον τρομάξεις… και φύγει.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s