Κίγκο ή μια εποχή αναλογιζόμενη…

Σπουδαίος

Αγναντεύει τους λόφους

Ο μικρός βάτραχος

ΚΟΜΠΑΓΙΑΣΙ ΙΣ-ΣΑ

Λακωνική, περιγραφική, ουσιώδης σύλληψη μιας στιγμής που μπορεί να φτάσει με την ανάγκη μόνο μιας ανάσας για να γίνει η εφήμερη απαγγελία ταξίδι στην αιωνιότητα. Η ζωή είναι παντού, καθρεφτίζει το μεγαλείο και τις αδυναμίες αυτού που την περιγράφει, αλλά απεικονίζεται με ταπεινές λέξεις, μικρές, απλές και μεγαλειώδεις.

Δοξαστικό ενός πολιτισμού που μέσα στις αντιφάσεις της ιστορίας του υμνούσε την τέχνη του απαραίτητου, του αναγκαίου, του απέριττου.

Κόσμος δροσιάς

Όμως και στις δροσοστάλες

Τσακωμοί

ΚΟΜΠΑΓΙΑΣΙ ΙΣ-ΣΑ

Χωρίς να αποκλείεις τις αδυναμίες. Και χωρίς να στρέφεις το βλέμμα από τον αντιφατικό χαρακτήρα του ανθρώπου. Μπορεί να είναι τα πάντα, να περιέχει τον άγιο και τον διάβολο. Να είναι η παραφωνία σε έναν κόσμο ομορφιάς ή να επιλέγει να νιώθει παραφωνία σε έναν κόσμο που είναι ανοιχτός σε όλα τα ενδεχόμενα, ειρηνικός και βίαιος από τον άνεμο μέχρι το λιοντάρι. Υπάρχει η ανάγκη να μπλέξεις τις αισθήσεις χωρίς να σε αφορά το αποτέλεσμα… και δροσοστάλες και τσακωμοί. Αν το ζητούμενο ήταν η αρμονία η ανθρώπινη ιστορία πάνω στον πλανήτη έχει από καιρό παρασυρθεί στη δίνη της συναίσθησης της ματαιότητας και του ευτελούς χαρακτήρα του υποκειμένου της που προσπαθεί να την ξεπεράσει μάταια χτίζοντας ουρανοξύστες και συσσωρεύοντας άχρηστη ύλη. Και μέσα στη δίνη βεγγαλικά εξαιρέσεων φωτίζουν ρωγμές στο τοπίο… φωτίζουν τον κόσμο της δροσιάς.

Ακούστε

Άνθρωποι εφήμεροι

Την εσπερινή καμπάνα

ΚΟΜΠΑΓΙΑΣΙ ΙΣ-ΣΑ

Οι τρεις στίχοι δεν σε περιορίζουν. Είναι μια άσκηση ακρίβειας. Θα βρεις τον τρόπο να ανακαλύψεις έναν τόσο περιεκτικό συνδυασμό λέξεων που να χωρέσει η ουσία της ύπαρξης σε τρεις στίχους. Το παίδεμα για να δαμάσεις την ερεβώδη ματαίωση που περιτριγυρίζει κάθε κίνηση και κάθε στόχο μπορεί να γίνει η ουσία της ζωής. Τρεις στίχοι ορίζουν με εξαίσια ακρίβεια την αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα. Μικρότερη κι απ΄ το ταξίδι του ήχου η ύπαρξη, μεγαλύτερη κι απ΄ την αιωνιότητα σε ερεθίσματα, κατανοώντας την θέση ανακαλύπτεις τη φύση. Εφήμερη περιδιαβαίνει  έναν δανεικό πλανήτη η παλλόμενη φλέβα της ανθρωπότητας. Που το βρίσκει τόσο θράσος;

Κάτω από τις κερασιές

Δεν υπάρχουν

Ξένοι

ΚΟΜΠΑΓΙΑΣΙ ΙΣ-ΣΑ

Πως καταλήγεις σε αντίθετο συμπέρασμα όταν η διαύγεια είναι αφοπλιστική; Τα χαϊκού έχουν μια εποχιακή λέξη, ή κίγκο η οποία καταδεικνύει μία εποχή του χρόνου και δίνει το πλαίσιο αναφοράς. Επιφανειακά οι κερασιές ζωγραφίζουν μια αστραφτερή άνοιξη… όμως οι ξένοι χρωματίζουν τον χειμώνα ενός πολιτισμού που σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του αναίσχυντα χαρακτηρίζει λαθραία τη ζωή. Κάθε ζωή… δεν υπάρχει διάκριση στο είδος, το γένος ή τη φυλή. Σε αυτή την περίπτωση της ιστορίας η ισότητα έχει κατακτήσει το παραμορφωτικό της απώγειο.

Ξερά χορτάρια

Όνειρα πολεμιστών

ΜΑΤΣΟΥΟ ΜΠΑΣΟΟ

Μόνο ξεραϊλα και πολεμιστές… τα όνειρα είναι απλά για να τονίζουν την παραφωνία. Τολμηρή αποκάλυψη αν συνεχίζεις να κρατάς τα μάτια σφαλισμένα και πως να έρθει η αφύπνιση; Δεν έχεις να προτείνεις τίποτα καλύτερο πολεμιστή, ούτε στο όνειρο σου δεν γεννιέται η ζωή. Ακόμα και στο όνειρο η ουσιώδης ύλη είναι που διαμορφώνει την πρόθεση. Η ύλη είναι νεκρή και καμία θρησκεία δεν μπορεί να το αλλάξει. Ακόμα και στον ονειρικό κόσμο του επέκεινα η μάνα γη είναι παρούσα. Έστω και ξερή απ’ τον πόλεμο… Μην πιστέψεις στην υπόσχεση, πίστεψε σ’ αυτό που αγγίζεις. Ξερά χορτάρια, πολεμιστή.

Μην ξεχνάτε

Βαδίζουμε στην κόλαση

Κοιτάζοντας λουλούδια

ΚΟΜΠΑΓΙΑΣΙ ΙΣ-ΣΑ

Είναι εντυπωσιακό, αυτή η ποίηση είναι μέρος ενός αντιφατικού πολιτισμού που επιβιώνει από τραγωδίες χωρίς να ξεφεύγει από τον κανόνα της ανθρώπινης κατάστασης. Σήμερα πενθούμε, μετά πάλι και πάλι γεννιόμαστε, αύριο αναπτυσσόμαστε για να κατακτήσουμε την φενάκη μιας παράταιρης αθανασίας, μεθαύριο γλεντάμε και μεγάλοι και τρανοί πεθαίνουμε και πάλι… Ο σεισμός , το τσουνάμι και η πυρηνική καταστροφή μου θύμισαν τα χαϊκού. Παράξενοι οι δρόμοι του μυαλού… εκεί που οικτίρεις τον κόσμο που συνδημιουργείς… Όμως δεν γίνεται να θαυμάζεις την ποίηση αν δεν μπορείς να θαυμάσεις τον ποιητή. Διαβάζοντας και πάλι τα χαϊκού η μεγάλη αφήγηση του ανθρώπινου πολιτισμού μπαίνει στις πραγματικές της διαστάσεις. Τρεις στίχοι αρκούν… Γιατί στη μορφή αυτή υμνείται η φύση περισσότερο από τον άνθρωπο, κι αν η αλληγορία της δίνει ανθρωπόμορφα χαρακτηριστικά, ας συγχωρεθεί το υποκείμενο που δεν μπορεί να δει πέρα από τον καθρέφτη του. Μέσα από αυτή του την αδυναμία , εκεί που επεκτείνεται και σε τρομάζει, εκεί γράφει και σε καθησυχάζει:

Μη

Μη λιώνεις τη μύγα

Που τρίβει τα χέρια της

Τρίβει τα πόδια της

ΚΟΥΜΠΑΓΙΑΣΙ ΙΣ-ΣΑ


Αφορμή για το παραπάνω κείμενο , πέρα από το τι συμβαίνει στην Ιαπωνία είναι και η παγκόσμια μέρα ποίησης, η 21η Μαρτίου, εαρινή ισημερία…

Τα ποιήματα είναι από το βιβλίο  91 Ιαπωνικά ποιήματα συν 1 , του Γιώργου Μπρουνιά, εκδόσεις Το Ροδάκιο. H  επιλογή ήταν μια άδικη διαδικασία …

Ευχαριστώ πολύ l’ enfant de la haute mer που μου αποκάλυψε το project Tsunami από όπου και όλες οι εικόνες που έντυσαν τα χαϊκού… δεν αντιστάθηκα και στο τέλος προσέθεσα όσες περισσότερες μπορούσα μιας κι εδώ η επιλογή  ήταν άδικη…


http://wp.me/pTWC9-6u6

Advertisements

One thought on “Κίγκο ή μια εποχή αναλογιζόμενη…

  1. Mono no aware (物の哀れ)= ο πόνος των πραγμάτων, πόνος για την εφήμερη κατάσταση της ομορφιάς που μας περιτρυγυρίζει.
    Η ιαπωνική κοσμοθεωρία είναι έντονα επηρεασμένη από τον βουδισμό. Ο κόσμος είναι όμορφος, αλλά η ομορφιά του είναι εύθραυστη και εφήμερη, και αξίζει τη συμπόνοια μας.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s