Ωδή στον Καταρράκτη

Gaugain - Fatata te miti (near the sea)

Ξαφνικά, μια μέρα

σηκώθηκα νωρίς

και σου έδωσα έναν καταρράκτη.

Από ό,τι

υπάρχει

πάνω στη γη,

πέτρες,

κτίρια,

γαρύφαλα,

από ό,τι

πετάει στον αέρα,

σύννεφα,

πουλιά

από ό,τι

υπάρχει

κάτω από τη γη,

ορυκτά,

νεκροί

τίποτα δεν είναι

τόσο φευγαλέο

τίποτα που να τραγουδάει

σαν ένας καταρράκτης.

Και είναι:

βρυχάται

σαν μια λευκή λέαινα,

λάμπει

σαν το λουλούδι που φωσφορίζει,

ονειρεύεται

με κάθε ονειρό σου,

τραγουδάει

στο τραγούδι μου

δινοντάς μου

πρόσκαιρα ασημικά.

Αλλά

δουλεύει

και κινάει

τη ρόδα

ενός μυαλού

και όχι μόνο

είναι πληγωμένο χρυσάνθεμο,

αλλά δημιουργός

του αλευριού,

μάνα του ψωμιού που τρως

κάθε μέρα.

Ποτέ

δε θα σε βαρύνει ό,τι σου έδωσα

γιατί πάντα υπήρξε δικό σου

ό,τι σου έδωσα, το λουλούδι ή το ξύλο,

ή λέξη ή ο τοίχος

που στηρίζουν τον περιπλανώμενο έρωτα που αναπαύεται

πυρωμένος στα χέρια μας,

αλλά από όσα

σου έδωσα,

σου δίνω,

σου εμπιστεύομαι,

θα είναι αυτή

η μυστική

φωνή

του νερού

εκείνη που μια μέρα

θα πει στη γλώσσα σου όσα

εσύ και εγώ αποσιωπήσαμε,

θα διηγηθεί τα φιλιά μας

στη γή

στο αλεύρι,

θα συνεχίσει

να αλέθει

σιτάρι,

νύχτα,

σιωπή,

λέξεις,

διηγήσεις,

τραγούδι.

Πάμπλο Νερούδα

Advertisements

One thought on “Ωδή στον Καταρράκτη

  1. La muerta

    Αν ξαφνικά δεν υπάρχεις
    αν ξαφνικά δε ζεις,
    εγώ θα συνεχίσω να ζω.

    Δεν τολμώ,
    δεν τολμώ να το γράψω,
    αν πεθάνεις.

    Εγώ θα συνεχίσω να ζω.

    Γιατί όπου ένας άνθρωπος δεν έχει φωνή,
    εκεί η φωνή μου.

    Όπου δέρνουν τους νέγρους,
    εγώ δε μπορώ να είμαι νεκρός.
    Όταν τ’ αδέρφια μου θα μπουν στη φυλακή
    εγώ θα μπω μαζί τους.

    Όταν η νίκη,
    όχι η νίκη μου,
    αλλά η μεγάλη νίκη
    θα φτάσει,
    ακόμα και μουγγός θα πρέπει να μιλήσω:
    θα τη δω ακόμα και τυφλός.

    Όχι, συγχώρα με .
    Αν εσύ δε ζεις.
    αν
    εσύ αγαπημένη, αγάπη μου,
    αν εσύ
    είσαι νεκρή
    όλα τα φύλλα θα πέφτουν πάνω στο στήθος μου,
    θα βρέχει στην ψυχή μου νύχτα μέρα
    το χιόνι θα καίει την καρδιά μου,
    θα περπατώ με κρύο και φωτιά και θάνατο και χιόνι,
    τα πόδια μου θα θέλουν να πάνε όπου εσύ κοιμάσαι,
    αλλά
    θα συνεχίσω να ζω,
    γιατί εσύ με θέλησες πάνω απ’ όλα τα πράγματα
    αδάμαστο,
    και, αγάπη μου, γιατί εσύ ξέρεις ότι είμαι όχι μόνο
    ένας άνθρωπος

    αλλά όλοι οι άνθρωποι.

    Π.Ν.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s