Η κρίση του καπιταλισμού και κάποιες βιώσιμες λύσεις από τον Rick Wolff

Ο καθηγητής οικονομικών Rick Wolff (University of Massachusetts Amherst) αναλύει την κρίση του καπιταλισμού και προτείνει κάποιες βιώσιμες λύσεις από σοσιαλιστική οπτική με βάση την αυτοδιαχείριση. Ας προσπαθήσουμε να τον παρακολουθήσουμε (θα έχουμε την ευκαιρία να τον δούμε από κοντά στην ΑΣΟΕΕ στις 27 Μαϊου στις 15:30).

Aπο το κανάλι του dimitris meletis

Edit:

Μετά από αφαίρεση του βίντεο από το vimeo μπορείτε να το δείτε και εδώ

Jaquou Utopie

http://wp.me/pPn6Y-Wp

Advertisements

20 thoughts on “Η κρίση του καπιταλισμού και κάποιες βιώσιμες λύσεις από τον Rick Wolff

  1. Άλλο θέμα αλλά εκδήλωση κι αυτό:

    Στο πλαίσιο του σεμιναρίου του Σ. Πεσμαζόγλου “Θεωρία και Συγκυρία Ο λόγος περί Βίας” θα μιλήσει:

    Ο Mark BEISSINGER (Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Princeton) με θέμα:

    “Violence and Revolution”

    Δευτέρα 17 Μαϊου 2 – 4 μμ

    Βιβλιοθήκη Παντείου (Αίθουσα σεμιναρίων ισόγειο δεξιά)

  2. Jaquou σου έχω πει ότι ο kixwtis δηλώνει fan της Jaquou?

    Πάντως βλέπεις ότι σε αυτό που έστειλες εσύ η ίδια ο Wolff μιλάει για “εκδημοκρατισμό” των επιχειρήσεων.
    Δεν λέει δηλαδή απλά την πρόταση να πάρουν τις θέσεις διευθυντή κάποια στελέχη κομμουνιστικού κόμματος,
    αλλά μιλά για … άμεση δημοκρατία 😛

    1. Και ποιός διαφωνεί;
      Δεν θυμάμαι κάποιον να λέει να πάρουν στελέχη του κόμματος (ποιού κόμματος;) τις θέσεις διευθυντών…

      1. Aαα… δεν ξέρω…
        εσύ μου έγραφες μα μου σου του
        για την άμεση δημοκρατία, ότι δηλαδή
        “οκ.. αλλά ποιο το περιεχόμενο της τάδε ή της δίνα διαδικασίας…”
        αλλά εγώ λέω ότι και μόνο να υπάρξει είναι από μόνη της περιεχόμενο η άμεση δημοκρατία
        Η άμεση δημοκρατία είναι αυτοσκοπός για μένα και όχι το μέσο για κάποιο άλλο σκοπό.
        Αλλού παπά βέβαια ευαγγέλιο αν ένας πολιτικός μετασχηματισμός οδηγεί εκ των πραγμάτων και σε οικονομικούς μετασχηματισμούς.

      2. ρε Κιχώτη θα με τρελάνεις, έχουμε κάνει ποτέ συζήτηση που να διαφωνώ με την άμεση δημοκρατία; μου φαίνεται άλλα λέω εγώ άλλα καταλαβαίνεις εσύ…

      3. τι να σου πω… ίσως παρεξήγησα το παράδειγμα που μου είχες φέρει για την “συνέλευση της Κηφισιάς”

        Θυμίσου λίγο, ίσως εντοπίσουμε τις διαφορές μας.

        Μου ρθε πάντως μία εύλογη απορία που μπορεί να φωτίσει λίγο την κουβέντα περί άμεσης δημοκρατίας:
        Έχω παρατηρήσει πως σε κινήσεις γειτονιάς όταν παίρνουν πρωτοβουλία οι αναρχικοί το ονομάζουν “ανοιχτή συνέλευση”. Όταν παίρνουν πρωτοβουλία αριστεροί το ονομάζουν “επιτροπή κατοίκων”. Γιατί υπάρχει αυτή η διαφορά, ενώ ουσιαστικά παλεύουν για τα ίδια πράγματα με παρόμοιες κινήσεις;

      4. Δεν μπορώ να θυμηθω που είχε γίνει αυτή η συζήτηση… αλλά κατάλαβαίνω ότι προφανώς δεν έγινα καθόλου κατανοητή 🙂
        Μπορείς να μου πεις εσύ τι διαφορές εντοπίζεις; Θεωρείς ας πούμε ότι οι επιτροπές κατοίκων που μου αναφέρεις δεν είναι αμεσοδημοκρατικές; Εκεί πως παίρνονται αποφάσεις (δεν έχω εικόνα, γι΄αυτό σε ρωτάω, αν και δεν έχω ακούσει να μιλούν για γραμματεία επιτροπής, πρόεδρο ή διοικητικό συμβούλιο επιτροπής κατοίκων); Αν έχω καταλάβει μιας και συνήθως τέτοιες πρωτοβουλίες δεν είναι μαζικές, ας πούμε σε ένα δήμο δεν μπορείς να φτιάξεις συνέλευση κατοίκων γιατί σαφώς μέχρι τώρα δεν συμμετέχουν αρκετοί ώστε να μπορούν να αποφασίσουν για όλο τον δήμο, αλλά μπορείς να φτιάξεις μια πρωτοβουλία ή μια επιτροπή που να κάνει προτάσεις και να κάνει και κινήσεις. Το ότι είναι συνελευσιακού χαρακτήρα δεν σημαίνει ότι είναι ας πούμε και η συνέλευση του δήμου… Εγώ θεωρώ ότι στην περίπτωση αυτοί και οι μεν και οι δε παίζουν με τη φόρτιση των λέξεων και ίσως με την παιδαγωγική ιδιότητα των τίτλων, και επίσης το βρίσκω και συνδικαλία εκ μέρους των αναρχικών να θεωρούν ότι επειδή κοτσάρουν τη λέξη συνέλευση σε κάθε τους κίνηση είναι και πιο αμεσοδημοκρατικοί από τους υπόλοιπους, και οι επιτροπές επίσης μπορεί να είναι. Δηλαδή η αμεση δημοκρατία για να δουλέψει σε κοινωνικό επίπεδο απαιτεί κατά τη γνώμη μου και μαζική συμμετοχή απο αυτούς που τους αφορά ένα θέμα, αλλιώς είναι απλά μια παρέα που κάνει συνέλευση και οι αμεσα ενδιαφερόμενοι πολλοί περί άλλων τυρβάζουν. Κοινώς αν στην Ιατρική Αθήνας 15 άτομα βρεθούν και πάρουν μια απόφαση αυτό μπορεί να ονομαστεί επιτροπή ή ανοιχτή συνέλευση αλλά σίγουρα δεν είναι η Γενική συνέλευση της σχολής… οπότε στην περίπτωση αυτή η αμεση δημοκρατία μπορεί να είναι ο τρόπος που συζητάμε και αποφασίζουμε, και ονόμασε μας εσύ επιτροπή ή ανοιχτή συνέλευση, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αρκεί αυτή για να επιβάλλουμε τις αποφάσεις μας σε όλη τη σχολή, χρειάζεται και κάτι άλλο, και αυτό είναι η συμμετοχή όλης της σχολής στη συνέλευση 😉
        Οπότε εγώ λέω όλη η εξουσία στις Γενικές Συνελέυσεις 🙂
        Πρέπει να φύγω, θα το συνεχίσουμε είτε εδώ είτε από κοντα.

      5. Παρεπιπτόντως σκέψου και λίγο και την Εργατική Δημοκρατία σαν έννοια (με όσα προβλήματα μπορεί κι αυτή σαν έννοια να εμπεριέχει) και ίσως καταλάβεις τι προβληματισμό εξέφραζα όταν μιλούσαμε για την Κηφισιά…

      6. Εργατική Δημοκρατία = Δικτατορία του Προλεταριάτου

        Δεν είμαι αντίθετος σε αυτό. Το θεωρώ ίσως κλειδί αν συμβεί, αλλά προσωπικά δε το θεωρώ ούτε τελικό στόχο, ούτε απαραίτητα μέθοδο αγώνα γραμμένη σε βιβλία.
        Αν ο αγώνας, η πραγματικότητα και τα κινήματα επιζητούν τη Δικτατορία του Προλεταριάτου εγώ θα πω: οκ παιδιά και γω μέσα αν είναι η ώρα (και αυτή τη στιγμή αυτή είναι η ώρα που σημαίνει)

        Δε θα πω όμως ότι ότι και να κάνουμε πρέπει να περάσουμε από αυτό το στάδιο.
        Η ίδια ιστορία είναι που θα δείξει τι πρέπει να κάνουμε. Αυτή τη στιγμή πχ πρέπει να αποκλείσουμε φασίστες και όλους όσους μας έφτασαν ως εδώ (υπουργούς, πρωθυπουργούς κλπ)

        Αλλά μιλάμε για το 1% του πληθυσμού. Ναι, είναι δικτατορία. Αλλά για το υπόλοιπο κομμάτι, δηλαδή το 99% είναι άμεση δημοκρατία.

        Πάντως εδώ εντοπίζεται η διαφορά μας. Όταν αναφέρομαι σε άμεση δημοκρατία εννοώ ακόμα και τους κατοίκους της Κηφισιάς που θα μαζευτούν και θα κάνουνε μία συνέλευση για το που θα κάνουν κακά τα σκυλάκια τους.

      7. Λοιπόν, ας συζητήσουμε για την ίδια τη δομή, ανεξαρτήτως αν μιλάμε για ένα παρεάκι ή κάτι που είναι περισσότερο άξιο λόγου.

        Μία διαφορά που ψιλιάζομαι είναι κάτι που από τα δικά σου συμφραζόμενα νομίζω ανέφερες:

        Δηλαδή η διαφορά του αν θα ονομάσουμε μία κίνηση “επιτροπή” ή “συνέλευση” έχει να κάνει με τη νομική υπόσταση αυτής.

        Εδώ εντοπίζω ένα αμοιβαίο κενό σε αναρχικούς και αριστερούς, το κενό που θα υπήρχε η χρυσή τομή.

        Το ελάττωμα του να κυνηγάς τη νομική σου υπόσταση (που θα κάνει ένα αριστερό σχήμα) αναπόφευκτα θα σε οδηγήσει σε δύο πράγματα:
        1. Στην ιεραρχεία (θες δε θες)
        2. Στο να μπλέξεις σε ένα δαιδαλώδες νομικό δίκτυο που η πολυπλοκότητά λειτουργεί εις βάρος σου και χάνεις τη μπάλα.
        Κι έτσι οδηγούμαστε στο συμπέρασμα ότι οικονομικά, νομικά κλπ ζητήματα που αφορούν απλά θέματα γειτονιάς αφορούν μόνο τους “ειδικούς” και τους τεχνοκράτες.

        Με τις ανοιχτές συνελεύσεις δε διαφωνώ, αλλά το πρόβλημά μου είναι ότι μόνο “ανοιχτές” δεν είναι. Τα προβλήματα που εντοπίζω είναι τα εξής:
        1. Μη αξιοποίηση των όποιων νομικών εργαλείων
        2. Πολύ περιορισμένη θεματολογία και με σαφή ιδεολογικό χρωματισμό, που ούτε αριστερός δε σου επιτρέπει να είσαι

        Σαφώς και στη μία και στην άλλη περιπτωση τα προβλήματα αυτά έχουν κόστος τόσο στην αποτελεσματικότητα, όσο και στη μαζικοποίησή τους, που στην τελική αυτή είναι το ζητούμενο, γιατί αυτή θα νομιμοποιήσει αυτά τα εγχειρήματα ως κυρίαρχες δομές πολιτικής στον τόπο που λειτουργούν.

        Δηλαδή η δική μου πρόταση είναι να απεγκλωβιστούμε από ορισμένα ζητήματα ιδεολογικής καθαρότητας, δήθεν αντιφάσεων κλπ κλπ και να γίνονται κινήσεις τόσο με νομικό αγώνα, όσο και με αυτενέργεια (καταλήψεις και αλλες δημιουργικές αντιστάσεις)

      8. Α … και συγνώμη για το offtopic, γιατί το βίντεο αφορά κατά βάση την οικονομία και όχι τα πολιτικά συστήματα

  3. Κιχώτη ξαναψάξου… εγώ μίλησα για εργατική δημοκρατία και όχι για δικτατορία του προλεταριάτου (και το επίθετο μπαίνει για να χαρακτηρίσει χαρακτηριστικά που δυνητικά οι κομμουνιστές διαβλέπουν στην εργατική τάξη ως το υποκείμενο της επανάστασης και τον φορέα της αμεσης δημοκρατίας με επίκεντρο τον άνθρωπο και όχι ας πούμε το κέρδος όπως συμβαίνει σήμερα)… αλλά επίσης σημείωσα ότι όλα τα ανθρώπινα σχήματα έχουν και τις αδυναμίες τους, απλά έχε υπόψιν σου ότι αν περιμέναμε από τους αστούς της χειραφέτηση τότε θα έπρεπε ήδη να είμαστε χειραφετημένοι, οπότε κάτι πάει στραβά με τη συλογιστική σου… Μπορώ βέβαια να δεχτώ ότι οι κοινωνικοί σχηματισμοί είναι περισσότερο περίπλοκοι, αλλά παρ’ολα αυτά θα πρέπει να ψάξω κάπου για συμμάχους, σε ποιούς θα ψάξω, στους Κηφισιώτες ή στα εργοστάσια, στους φοιτητές ή στους δημόσιους υπάλληλους και τι διαμορφώνει τη συνείδηση του καθένα μας; Κάθε φορά η ίδια συζήτηση. Αλλά αν με ένα ανθρωπιστικό προκάλυμα δεν κάνεις κανέναν διαχωρισμό, τελικά απο ποιούς θα γίνει η πολυσυζητημένη επανάσταση, απόλους μας; έχουμε όλοι την ίδια ανάγκη να αλλάξει ο κόσμος; Πουθενά επίσης δεν έβαλα νομικούς όρους στη συζήτηση, η συζήτηση είναι καθαρά πολιτική και έχει να κάνει με τη σύνδεση της μορφής οργάνωσης, διεκδίκησης και αγώνα με την πολιτική στόχευση και τα ψίγματα νέου πολιτικού πολιτισμού που αυτή εμπεριέχει… καθόλου λοιπόν οι επιτροπές δεν ονομάζονται έτσι για να έχουν νομική υπόσταση, απλά δείχνουν το μερικό σύνολο το οποίο είναι και δεν ονομάζονται αυτάρεσκα συνελεύσεις, οι συνελεύσεις έχουν άλλη σύνθεση και άλλα χαρακτηριστικά. Δεν μειώνω ούτε τις ανοιχτές συνελεύσεις, ούτε τις επιτροπές, αν θες τη γνώμη μου οι μεγάλοι κοινωνικοί μετασχηματισμοί που πιθανώς να δούμε λόγω και της έντασης της κρίσης θα τείνουν να προσπερνούν τα παραδείγματα και τα σχήματα που έχουμε αυτή την στιγμή στο μυαλό μας και ίσως δούμε άλλες μορφές να αναδυκνύονται, αλλά θα εμπεριέχουν σίγουρα την εμπειρία των προηγούμενων.

    1. Πάντως άκουσα ότι το τελευταίο διάστημα πέραν των πορειών έχουν ξεκινήσει και συνελεύσεις σε γειτονιές σχετικά με τα τεκτενόμενα.

      Διαφωνώ με το παράδειγμα που παίρνεις.
      Μου θυμίζει τη κυβερνοφασιστική προπαγάνδα για τις απεργίες των λιμενεργατών: “τι; αυτοί οι λιμενεργάτες ξέρεις πόσα παίρνουν;”
      κ γενικά κάθε φορά που για να χτυπηθούν οι απεργίες έρχονται παραδείγματα σχετικά υψηλόμισθων.

      Συμμάχους θα βρεις στους εξεγερμένους. Σε αυτούς που θέλουν ριζική μεταμόρφωση στην κοινωνία, ακόμα και αν απλά είναι θέμα αισθητικής για αυτούς.
      Τους συμμάχους θα τους βρεις στο δρόμο κ στους χώρους πολιτικής δραστηριοποίησης.
      Ακόμα και αν δεν είναι εργάτες και είναι μαθητές, φοιτητές, συνταξιούχοι, αυτοαπασχολούμενοι, καλλιτέχνες κλπ

      Πάντως δεν καταλαβαίνω τη διαφορά που αναφέρεις, δηλαδή μεταξύ εργατικής δημοκρατίας και δικτατορίας του προλεταριάτου. Τι άλλο είναι η δικτατορία του προλεταριάτου, πέρα από μια εργατική δημοκρατία;

      1. Η δικτατορια του προλεταριατου ειναι μια αναγκαια ειδικη και εκτακτη μορφη της εργατικης δημοκρατιας για να αντιμετωπισει τον κινδυνο της αντεπαναστασης. Ως εκ τουτου στρεφεται μονο απεναντι στους αστους και τα κομματια του παλιου κρατικου μηχανισμου που επιδιωκουν την καπιταλιστικη παλινορθωση.
        Ως προς το εσωτερικο ομως (το προλεταριατο) παραμενει παντοτε εργατικη δημοκρατια.

      2. Κιχώτη συνεχίζεις να παρανοείς και να παραφράζεις ότι λέω, εγω δεν μίλησα για μισθούς, μίλησα για συνείδηση σε σχέση με την κοινωνική και ταξική θέση και τη σχέση με τα μέσα παραγωγής, απλά δεν γίνεται κάθε φορά να κατεβάζω όλες τις μαρξιστικές αναλύσεις για να μην βρεις υφέρπον φασισμό σε αυτό που λέω… Τι θα πει εξεγερμένος; Κανείς δεν πρόκειται να αλλάξει τον κόσμο γιατί του χαλάει την αισθητική.. γιατί θα έρθει η ώρα να αποφασίσεις ας πούμε αν είσαι με την ατομική ιδιοκτησία ή όχι, και τότε λίγο δύσκολα κάποιοι θα πουν ότι δεν είναι επειδή τους φαίνεται ανταισθητικό… Τι σε κάνει να πιστεύευεις ότι όποιος εξεγείρεται θέλει και να αλλάξει τον κόσμο προς το δικαιότερο; Δεν έχεις ιστορικά παραδείγματα τυφλής εξέγερσης που δεν πήγε καθόλου παρακάτω; Τότε να ψάξεις την εξέγερση στο Λος Άντζελες και επίσης την πιο πρόσφατη των Παρισινών προαστίων… εξεγέρσεις με κοινωνικές ρίζες που προήλθαν απο αποκλεισμένους αλλά και που δεν έφεραν καμία ουσιαστική πρόταση στη συζήτηση για τη χειραφέτηση, χωρίς να αμφισβητώ την συμβολή τους στον κοινωνικό διάλογο μόνο και λόγω ύπαρξης τους… τουλάχιστον απ’οσο μπορώ να αντιληφθώ εγώ όμως ειδικά στο Λος Άντζελες και λόγω διαφορετικής πολιτικοποίησης της κοινωνίας φαίνεται πια σαν να μην έγινε ποτέ εκείνη η εξέγερση (αυτό είναι διαφορετικό στη Γαλλία). Η δικατορία του προλεταριάτου είναι μία μορφή εργατικής δημοκρατίας, αλλά γιατί να μη συζητάμε και για κάτι ακόμα πιο προωθημένο; Τα σημερινά μέσα ίσως μας δίνουν δυνατότητες να την διευρύνουμε, το ερώτημα είναι πάντα ποια κοινωνική ομάδα ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΚΑ έχει εκείνα τα χαρακτηριστικά ώστε εν δυνάμει να μπορεί να κάνει την ανατροπή… αυτό δεν σημαίνει ότι αποκλείονται οι υπόλοιποι.

  4. Πολύ ενδιαφέρον. Πόσο διαφορετικά ακούγεται η λέξη σοσιαλισμός στα χείλη του Αμερικάνου. Σε αντίθεση με τους Ευρωπαίους, έχουν μια κουλτούρα, του να εξηγούν ακριβώς τί θέλουν να πουν, και πως να φτάσουν σε αυτό.

  5. Πώς μπορώ να ζητήσω άδεια επαναδημοσίευσης της διάλεξης στο YouTube;

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s