ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΗΜΟΣΙΟ ΤΟΜΕΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΟΥΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΥΣ

Η ουσία της συζήτησης για το ‘’μπουρδελοκράτος’’ και τους  τεμπέληδες δημόσιους υπάλληλους

Ποιος δικαιούται να μιλάει και για ποιόν σε σχέση με τους εργαζόμενους στο δημόσιο τομέα;

Πότε το κράτος είναι άγιο για τους κυβερνώντες;

Πριν μόλις μερικούς μήνες, το κράτος, στην Ελλάδα, αλλά και  σε όλες τις μεγάλες καπιταλιστικές χώρες, ήταν γενναιόδωρο και χουβαρνταλίδικο. Το αποθέωναν  όταν έβγαζε απ’ τις τσέπες του τα τρις, σκορπίζοντάς τα απλόχερα εδώ κι εκεί στις επιδοτήσεις των τραπεζών, στα bail-ins και bail-outs. Τότε  η μια μετά την άλλη οι μωρές παρθένες-που σήμερα τσιρίζουν- σφάζονταν  στα πόδια του για το ποια θα πρωτοπάρει την ευλογία του και το χαρτζιλίκι της.

Το κράτος, είναι άγιο, όταν παίζει ρόλο στο ξέπλυμα της κρίσης και την απόλυτη μετατροπή της σε δημοσιονομικό έλλειμμα, που θα φορτωθεί κατά τα γνωστά στα υποζύγια που λέγονται μισθωτοί στον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα.

Το κράτος, είναι αναμφισβήτητα άγιο και χρήσιμο,  όταν με νόμους ρυθμίζει την οικονομία, ορίζοντας το πλαίσιο προστασίας της επιχειρηματικής δράσης. Ας θυμηθούμε τη μείωση φορολόγησης κερδών, την θέσπιση κινήτρων με εισφορο-απαλλαγές, τις εκχωρήσεις δικαιωμάτων του δημοσίου προς τους ιδιώτες επιχειρηματίες, τους κανόνες δανειοδότησης.

Φυσικά είναι καλοδεχούμενο όταν καθορίζει  τις εργασιακές σχέσεις σε όλο και πιο αντεργατική κατεύθυνση, όταν  μετατρέπεις τι ΔΕΚΟ σε ΑΕ, όταν με νόμο ορίζει ότι η  δημοσίου συμφέροντος ΔΕΗ, θα αγοράζει σε τετραπλάσια τιμή το ρεύμα από ιδιώτες παραγωγούς, από αυτήν στην οποία το πουλάει.

Το κράτος, είναι ευεργέτης, όταν μπουκώνει τα στόματα  και τις τσέπες των μεγάλων κατασκευαστικών έργων, με το γνωστό όργιο υπερτιμολογήσεων ή τις πολυεθνικές του πολέμου μέσω των παραγγελιών οπλικών συστημάτων.

Εννοείται πως το κράτος είναι καλό και μάλιστα πρέπει και να μεγαλώσει, σε ότι αφορά τον κατασταλτικό του ρόλο σε απεργίες, διαδηλώσεις, εξεγέρσεις σαν αυτή του περσινού Δεκέμβρη.

Με λίγα λόγια το κράτος είναι καλό, όταν παίρνει ότι μπορεί από την εργαζόμενη πλειοψηφία (εισφορές, φορολογία εισοδήματος, έμμεσοι φόροι, κεφαλικοί φόροι σε αυτοκίνητα, κινητά, λογαριασμούς ΔΕΗ και δεν συμμαζεύεται) και ταυτόχρονα μοιράζει όσα προλαβαίνει, ακόμη και από αυτά που δεν έχει, στην κοινωνική άρχουσα μειοψηφία των επιχειρηματιών και των κρατικών υπηρετών τους σε κόμματα, κυβερνήσεις και οργανισμούς.

Για να μιλήσουμε με κακή και απαγορευμένη γλώσσα, το αστικό κράτος είναι άγιο στο βαθμό, που εκπληρώνει τον κύριο ρόλο του, που είναι η διευρυμένη αναπαραγωγή του καπιταλιστικού συστήματος.Πότε το κράτος γίνεται πηγή όλων των κακών

Τα πράγματα αλλάζουν, όταν αυτό το κράτος, πρέπει στοιχειωδώς να ασκήσει την υποτιθέμενη εξισορροπητική του λειτουργία, ώστε να εμφανίζεται ως εκπρόσωπος όλης της κοινωνίας, ως ουδέτερος διαχειριστής των δημόσιων και εθνικών υποθέσεων.

Τότε, θα χαρακτηριστεί σπάταλο, αν ο καθηγητής στο δημόσιο με τα 1200 ευρώ τον μήνα, δεν κατέβει στα 1000 ευρώ.Θα χαρακτηριστεί ανόητο, αν δεν βουτήξει τα αποθεματικά των ταμείων που έχουν φουσκώσει με τα λεφτά των εργαζόμενων.

Θα καταδικαστεί, εάν δεν τολμήσει να βάλει χέρι στο εφάπαξ των δημοσίων υπαλλήλων και δεν μειώσει τις συντάξεις.

Φυσικά είναι αυτονόητο πως πρέπει να κόψει τον λεγόμενο 14ο μισθό και να μειώσει τις δαπάνες για υγεία και παιδεία.

Στην κακή και ξύλινη γλώσσα λοιπόν, το κράτος, είναι πάντα κακό, όταν εκπληρώνει στοιχειωδώς λειτουργίες που αφορούν τον δευτερεύοντα ρόλο του, σε σχέση με την οικοδόμηση μορφών κοινωνικής και πολιτικής συναίνεσης

Πόσο μεγάλο είναι άραγε το τέρας που λέγεται κράτος;

Το παραμύθι, πως για όλα τα προβλήματα δεν έχουν τη ρίζα τους στην καπιταλιστική κρίση, αλλά στο …’’ελληνικό μπουρδελοκράτος, με το στρατό των τεμπέληδων και υψηλόμισθων δημοσίων υπαλλήλων’’, είναι γνωστό και πολύ εύπεπτο.

Αναπαράγεται αυθόρμητα, ακόμη και από τους εργαζόμενους σε δημόσιο και κυρίως αυτούς του ιδιωτικού τομέα, ως ενστικτώδης αντίδραση στον εργασιακό μεσαίωνα που κυριαρχεί εκεί.

Σύμφωνα με στοιχεία από τον Διεθνή Οργανισμό Εργασίας (International Labor Organization), για το έτος 2006, το οποίο είναι το τελευταίο για το οποίο υπάρχουν διαθέσιμα στοιχεία για την Ελλάδα, σε συνολικό αριθμό απασχολούμενων (σε χιλιάδες) 4.452.800, οι 3.447.900 , δηλαδή το 77%, απασχολούνται στον ιδιωτικό τομέα, ενώ οι υπόλοιποι 1.004.900, (το 23%) στον Δημόσιο. Σαν Δημόσιο δε, λογίζονται η Κυβέρνηση, οι ΜΚΟ και οι Δημόσιες Επιχειρήσεις στον στενό και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Για να  κάνουμε μια σύγκριση με  άλλες χώρες της Ευρωζώνης παραθέτουμε τον παρακάτω πίνακα:

Χώρα Απασχολούμενοι στον Δημόσιο Τομέα Απασχολούμενοι στον Ιδιωτικό Τομέα Έτος
Γαλλία 30% 70%

2004
Φιλανδία 27% 73%

2006
Γερμανία 14% 86%

2005
Ιταλία 15% 85% 2006
Ολλανδία 27% 73%

2005
Σουηδία 34%, 66%

2006
Μ. Βρετανία 20%, 80%

2006
ΕΛΛΑΔΑ 23% 77% 2006


Μήπως όμως φταίει η μονιμότητα;

Σύμφωνα με τους αγαναχτισμένους αναλυτές (που παρεμπιπτόντως αμείβονται με αστρονομικά ποσά από το κράτος για να αναπαράγουν την κυβερνητική ρητορική και προπαγάνδα), για να φύγεις από το δημόσιο πρέπει να …σκοτώσεις κάποιον. Έτσι, ‘’άμα τρουπώσεις, τρούπωσες’’, που έλεγε και ο Βουτσάς. Άρα άφοβα και προκλητικά ζεσταίνουν την καρεκλίτσα τους…Ας δούμε όμως την πραγματικότητα. Στα στοιχεία υπάρχει ένα μικρό χάος, αλλά η τάξη μεγέθους αναδεικνύεται εύκολα: Η λεγόμενη μονιμότητα, αφορά μόλις το 29%!

Μορφή απασχόλησης Αριθμός απασχολούμενων Ποσοστό επί του γενικού συνόλου
Μόνιμοι δημόσιοι υπάλληλοι με σχέση δημοσίου δικαίου 268.832 29%
Απασχολούμενοι στο δημόσιο με συμβάσεις ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου 101.685 11%
Σύνολο απασχολούμενων με συμβάσεις ορισμένου χρόνου 550.000 60%
Γενικό Σύνολο 920.517

Πόσο κοστίζουν όμως;

Σε διεθνή σύγκριση, οι αμοιβές των δημοσίων υπαλλήλων στην Ελλάδα, ως ποσοστό του ΑΕΠ, δεν είναι από τις υψηλότερες στην Ευρωπαϊκή Ένωση.  Σε απόλυτα νούμερα, ας μην το συζητήσουμε καλύτερα, διότι η Ελλάδα είναι σχεδόν στην τελευταία θέση. Υπάρχουν πέντε μόνον χώρες στις οποίες ο αντίστοιχος δείκτης είναι μικρότερος (στην Γερμανία, την Ιρλανδία, το Λουξεμβούργο, την Ολλανδία και την Βρετανία).


Σε ότι αφορά την διαχρονική εξέλιξη των αμοιβών των απασχολουμένων στην γενική κυβέρνηση της Ελλάδας, ως ποσοστό του ΑΕΠ, μπορεί να διαιρεθεί σε τρεις περιόδους: στην περίοδο της ανόδου 1974-1985 από το επίπεδο του 8% στο επίπεδο του 14%, την περίοδο της πτώσης 1985-1994 κατά την οποία το ποσοστό έφθασε στα σημερινά περίπου επίπεδα, και την τελευταία περίοδο 1995-1998, η οποία είναι περίοδος σταθεροποίησης του δείκτη στην ζώνη 11%-11,5%.

Ποιος υπερασπίζει τι και για πιο λόγο σε ότι αφορά το σημερινό κράτος και τις λειτουργίες του-ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΑ ΜΟΥΤΡΑ ΤΟΥΣ!

Σαν εργαζόμενοι, νοιώθουμε ότι μας προκαλούν, όταν θέλουν να μας χρεώσουν την ταύτιση και την υπεράσπιση του σημερινού κράτους και των λειτουργιών του.

Όταν αναιρούμε τα φρικώδη ψέματα τους, που απλά έχουν στόχο να συμπιέσουν περισσότερο όχι μόνο τα εργασιακά και οικονομικά δικαιώματα των δημοσίων υπαλλήλων, αλλά και την κοινωνική πολιτική ευρύτερα, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι μιλάμε για το δικό τους κράτος. Για αυτό που ταΐζει και  υπερασπίζει τους έχοντες και κατέχοντες, σε εθνικό και διεθνικό επίπεδο,  μέσα από όλους τους μηχανισμούς και τις λειτουργίες που έχει.

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία που κατατέθηκαν για τη φοροδιαφυγή στη Βουλή (31/3/2007) από τα 17,7 δισ. βεβαιωμένα και ληξιπρόθεσμα χρέη προς τις εφορίες, τα 15 δισ. ευρώ, δηλαδή πάνω από το 85% της φοροδιαφυγής, προέρχονται από 6.000 μεγαλο–οφειλέτες  που απαρτίζουν τον κόσμο της «ευπατρίδου» πλουτοκρατίας.

Το έλλειμμα των 30 δισ. ευρώ ισούται με μια και μόνο παραγγελία των Ελλήνων εφοπλιστών για τη ναυπήγηση των νέων 777 ποντοπόρων πλοίων τους εντός του 2009! Το ποσό δηλαδή για το οποίο ο ελληνικός λαός θα βυθιστεί σε ένα ακόμα τούνελ τετραετούς διάρκειας, είναι ίσο με το ποσό μιας και μόνο παραγγελίας των εφοπλιστών για την ανανέωση του στόλου τους!

Το έλλειμμα ισούται – παρά κάτι – με  την απόφαση του Συμβουλίου Άμυνας για εξοπλιστικά προγράμματα ΝΑΤΟικού χαρακτήρα ύψους 27 δισ. ευρώ για την περίοδο 2006 – 2015, όταν ήδη οι εξοπλιστικές δαπάνες της προηγούμενης δεκαετίας 1996 – 2005 ξεπέρασαν τα 20 δισ. ευρώ, και χωρίς να υπολογίζονται οι γαλλικές φρεγάτες που θα φορτωθούμε επιπλέον ως επιστέγασμα της… στήριξης του Σαρκοζί.

Το έλλειμμα ισούται με τα… μισά (!) και μόνο καθαρά κέρδη που σημείωσαν τη δεκαετία 2000 – 2009 οι εισηγμένοι στο χρηματιστήριο βιομήχανοι, εργολάβοι, τραπεζίτες και εφοπλιστές και τα οποία ξεπερνούν τα 60 δισ. ευρώ!

Έτσι δημιουργούνται τα χρέη και τα ελλείμματα στο δημόσιο ταμείο, το οποίο δεν αποτελεί παρά δοχείο μέσω του οποίου ο πλούτος που παράγει ο ελληνικός λαός «μεταγγίζεται» στα ιδιωτικά ταμεία της πλουτοκρατίας.

Πρόκειται για πολιτικό έγκλημα σύμφυτο του συστήματος, που διαρκεί και θα διαρκεί για όσο θα υπάρχει καπιταλισμός, για όσο η Ελλάδα θα είναι ενταγμένη στο άρμα του ιμπεριαλισμού και που η «αποκάλυψή του» ουδόλως θα απασχολήσει το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ στην Εξεταστική που στήνεται…

Δεν πρέπει να λησμονούμε, ακριβώς επειδή ο κύριος ρόλος του σημερινού κράτους, είναι να δουλεύει για το κεφάλαιο και να τσακίζει μέσω των κυβερνήσεων, των νόμων κ.λ.π. τα εργατικά δικαιώματα, τα όρια ανάμεσα σε αυτό το κράτος και την ιδιωτική επιχειρηματική δράση, είναι πολύ σχετικά και ασαφή.

Είναι αφέλεια να έχουμε στο μυαλό μας, ότι από τη μια μεριά είναι το δημόσιο, το κράτος, που όπως και να κάνει υπερασπίζει το κοινωνικό συμφέρον και από την άλλη είναι η αγορά και οι επιχειρηματίες που πιέζουν.

Αν δούμε το παράδειγμα των ΗΠΑ, θα παρατηρήσουμε  ότι οι μόνιμες κρατικές εργολαβίες και υπεργολαβίες σε έρευνα, υπηρεσίες, εφαρμογές, παραγωγή, προς τον ιδιωτικό τομέα, αποτελούν βηματοδότη της οικονομίας τους. Θα βρούμε επιστήμονες και εργάτες με 30 χρόνια δουλειάς στον ιδιωτικό τομέα που το σύνολο των μισθών που έλαβαν ήταν κρατικό χρήμα.

Από την άλλη έχουμε μεγάλο μέρος του ιδιωτικού τομέα που εκτελεί ‘’δημόσιο’’ έργο χωρίς κρατική χρηματοδότηση όπως π.χ. οι  μισθοφορικοί στρατοί  στο Ιράκ που αμείβονται από δοτά κέρδη εταιρειών τα οποία πληρώνουν οι ιρακινοί με το πετρέλαιο που ληστεύεται. Το ίδιο ισχύει για μη κερδοσκοπικά ιδρύματα κυρίως κοινωνικής ασφάλισης, πρόνοιας, υγείας και παιδείας που επιβιώνουν με χορηγούς ή ιδιωτική χρηματοδότηση. Έτσι απαλλάσσεται ο προϋπολογισμός από σειρά δημόσιων δαπανών και φαίνεται μικρότερος του πραγματικού γιατί το κράτος περικόπτει σημαντικά κοινωνικά κονδύλια.

Μεγάλες επιχειρήσεις καθορίζουν την εξωτερική πολιτική μιας χώρας ή καθορίζουν τις εμπορικές συμφωνίες, τα εξοπλιστικά πακέτα, τα προγράμματα ανάπτυξης, τις προτεραιότητες σε έρευνα. Τι είναι π.χ. η «ιδιωτική» Λόκχηντ που διαφυλάσσει κρατικά μυστικά αεροναυπηγικών κατασκευών και κρατά σημαντικό μέρος της πολεμικής παραγωγής του κράτους;

Όταν συζητάει η εκάστοτε γαλλική ή ρωσική ή αμερικάνικη κυβέρνηση με την ελληνική, μην ξεχνάμε ότι τίθεται επί τάπητος η πώληση και αγορά αντίστοιχων οπλικών συστημάτων.


Ποιος δικαιούται να μιλάει και για ποιόν σε σχέση με τους εργαζόμενους στο δημόσιο τομέα;

Μας προκαλούν, όταν θέλοντας να βάλουν και πάλι το βρωμερό τους χέρι, στο γλίσχρο πορτοφόλι μας, εμφανίζονται ως τιμητές της ενσυνείδητης εργασίας και εχθροί της τεμπελιάς στο δημόσιο.

Οι εργαζόμενοι δεν αγιοποιούν κανένα. Ούτε στο δημόσιο ούτε στον ιδιωτικό τομέα. Από όλα έχει ο μπαξές και παντού. Υπάρχουν αυτοί που σκύβουν στον προϊστάμενο, που θεωρούν ότι το γλείψιμο και η υποταγή, θα τους προσφέρει σιγουριά και προστασία. Ακόμη χειρότερα, πως θα ευεργετηθούν αν χαφιεδίσουν τον διπλανό τους στον εργοδότη ή στον διευθυντή του τμήματος σε μια δημόσια υπηρεσία. Ή πως θα φορτώσουν τον κόπο σε άλλους, που πρέπει να αποδείξουν την αξία’’ τους, ενώ αυτοί μπορεί να γυαλίζουν τα παπούτσια των από-πάνω.

Σίγουρο είναι πως ένα μεγάλο κομμάτι που έχει διοριστεί μέσα του βουλευτικού γραφείου έχει αυτή τη συμπεριφορά. Ποιος δικαιούται να ομιλεί όμως; Αυτοί που τώρα  τσιρίζουν, έτσι ακριβώς θέλουν τους εργαζόμενους που οι ίδιοι διόρισαν: Υποταγμένους, ατομιστές, εαυτούληδες, αδιάφορους για το συλλογικό και γενικό κοινωνικό συμφέρον, πειθήνια όργανα και  εύκολα θύματα της βουλευτικής κάλπης. Μακριά φυσικά από συλλογικές διεκδικήσεις. Στην καλύτερη περίπτωση τους θέλουν θλιβερούς ακόλουθους και χειροκροτητές της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας του δημοσίου, που όλως τυχαίως συγκροτείται από τα στελέχη των καθεστωτικών κομμάτων  ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και στην τυπική περίπτωση ταυτίζεται με τον διοικητικό μηχανισμό (συνδικαλισμός των προϊσταμένων και των διευθυντών).

Το νέο εργατικό κίνημα που απαιτείται σήμερα, η αντικαπιταλιστική πολιτική που πρέπει να συγκροτηθεί και να αντεπιτεθεί, δεν στηρίζονται στην αναπαραγωγή, αλλά αντίθετα στην ανατροπή αυτών των χαρακτηριστικών στην εργασιακή και ευρύτερη συμπεριφορά ενός τμήματος των εργαζόμενων. Αυτό δεν περνάει μέσα από ηθικίστικα μαθήματα, ούτε φυσικά με την  αναπαραγωγή των διαιρέσεων ή των αποκλεισμών από τα συνδικάτα. Αντίθετα, προϋποθέτει την οικοδόμηση ενιαίας στέγης για όλους τους εργαζόμενους, σε αγωνιστική βάση, αλλά και πολιτική κατεύθυνση δράσης, ικανή να απαντήσει στην μελετημένη δράση και πολιτική επιχειρηματολογία των κυβερνήσεων.

Η εποχή έχει αλλάξει. Το ρουσφέτι των δεκαετιών του 70 και του 80, πρόσφερε μια μόνιμη ‘’θεσούλα’’ και είχε αντάλλαγμα την σιωπή. Σήμερα τι προσφέρει; Μια θέση στο συνεργείο καθαρισμού, μαζί με την  Κούνεβα σε κάποιο δημόσιο οργανισμό; Μια απασχόληση στα ΣΔΙΤ; Μια θέση  «μπλοκάκια» ή στα stage , όπου βλέπαμε ανθρώπους 50 χρονών να ..κάνουν πρακτική άσκηση;

Η ουσία της συζήτησης για το ‘’μπουρδελοκράτος’’ και τους δημόσιους υπάλληλους

Απλά  είναι τα πράγματα: η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και ο ‘’επιχειρηματικός κόσμος’’, μέσω του  κράτους που δουλεύει για το κεφάλαιο εξ ορισμού και με το νόμο και με στήριγμα θεσμικό ή άτυπο, την τάση ενσωμάτωσης μέσω στην εργατική τάξη σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, επιχειρεί να στραφεί  το δάχτυλο ενοχής και ευθύνης, όχι προς αυτούς που προκάλεσαν και ωφελούνται από την κρίση, αλλά προς τον καθένα από εμάς.

Να περάσει ένα μήνυμα  ευθύνης  που συνοψίζεται στο ότι ο καθείς είναι υπεύθυνος για την ατομική και συλλογική κατάντια και εν τέλει την κρίση.

Την σήμερον ημέραν λοιπόν είμαστε ενάντια στους αγρότες, τους λιμενεργάτες, τους δημοσίους υπαλλήλους, τους γιατρούς, τους υδραυλικούς, τους εκπαιδευτικούς, τους μετανάστες. Κανείς δεν φαίνεται να είναι ενάντια στον ΣΕΒ, στους εμπόρους όπλων, στους νταβατζήδες εργολάβους του δημοσίου, τους εργοδότες που απολύουν και αλλάζουν τις εργασιακές σχέσεις, τους εισοδηματίες που δεν δουλεύουν και πάει λέγοντας. Ούτε βέβαια ενάντια στα καθεστωτικά κόμματα, που έχουν ορίσει την μοίρα μας τόσα χρόνια.

Έτσι τουλάχιστον νομίζουν και πρέπει να τους διαψεύσουμε.

Αναδημοσίευση από την  Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση – Εργαζόμενοι Μηχανικοί

Jaquou Utopie

shortlink: http://wp.me/pPn6Y-Mm

Advertisements

10 thoughts on “ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΗΜΟΣΙΟ ΤΟΜΕΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΟΥΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΥΣ

  1. ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ – Padaj silo i nepravdo

    Croatian English translation
    Padaj silo i nepravdo,
    Narod ti je sudit zvan.
    Bjež’te od nas noćne tmine,
    Svanuo je i naš dan.

    Pravo naše ugrabljeno,
    Amo natrag dajte nam!
    Ne date li ne molimo,
    Uzet će ga narod sam.

    Gradove smo vam podigli,
    I palače gradili.
    Oduvijek smo roblje bili,
    I za vas smo radili.

    Nevolja će biti vela,
    Po palači tvrdimi,
    Kad vidite da sa sela,
    s mašklinima gremo mi.

    Nastati će novo doba,
    Matija Ivaniću!
    Ustati ćeš ti iz groba,
    S tobom u boj poći ću!

    Zastava će nova viti,
    Iznad naših glava tad.
    Radnik seljak jedno biti,
    Isti im je trud i rad! Fall oh force and injustice,
    The people are called upon to judge thee.
    Flee from us, shadows of the night,
    Our day has come at last.

    Our stolen right,
    restore swiftly back to us!
    If you refuse, we’re not begging,
    The people will take it by themselves.

    Cities we have erected for you,
    And palaces we have built.
    Ever slaves we have been,
    Toiling for you.

    The terror shall be great,
    Within the strong palaces,
    When you see us coming from the country,
    coming with pickaxes.

    A new age shall come to be,
    Oh Matija Ivanić!
    You shall rise from the grave,
    And with you into battle I will go!

    A new flag shall be hoisted,
    High above our heads that day.
    Worker and peasant shall be one,
    Their work and labor is the same!

  2. Δημόσιο και υπάλληλοι, το “παραμύθι” καλά κρατεί εδώ και δεκαετίες. Λόγω των τελευταίων γεγονότων το βάζουμε στην “άκρη”! Προσωρινά τουλάχιστον…

  3. Σίγουρα υπάρχει βάση σε όλα λέτε αλλά πιάνετε τη μισή αλήθεια και μάλιστα αγνοείτε προκλητικά την άλλη μισή.

    Εξετάζετε το κόστος του κράτους και δεν εξετάζετε καθόλου την ποιότητα των υπηρεσιών που παρέχει και την διάθεση των υπαλλήλων για προσφορά.

    Αλήθεια, για τις πολεοδομικές αζυθαιρεσίες δεν έχουν καμμία ευθύνη απλοί υπάλληλοι αλλά μόνο τα συστημικά χαρακτηριστικά του καπιταλισμού?

    Τις διεθνείς στατιστικές για τη διαφθορά στο Δημόσιο δεν τις έχετε υπ’ όψιν σας? Κι εκεί σχίζουμε…

    Συ0φωνω ότι η λύση δεν είναι η ανθρωποφαγία αλλά κι η εποχή της υποκρισίας και της μονομέρειας πρέπει να τελειώσει. Σύντομα!

    1. Νομίζω οτι εσύ αγνοεις επιδεικτικά τον υπεύθυνο της δυσλειτουργίας των δημοσιων υπηρεσιων. Και αυτο ΔΕΝ ξεκινάει από τους υπαλληλους που τα “πιάνουν” αλλά από τις κυβερνήσεις που εφτιαξαν ενα κρατος κατ’ εικονα και ομοιωση τους, για να υπηρετησουν δικα τους οφελη και οχι για οφελος της κοινωνιας.
      Ουδολως λοιπον ενδιαφερεται ουτε και αυτη η κυβερνηση για ενα ποιοτικο δημοσιο τομεα που να προσφερει υψηλου επιπεδου υπηρεσιες στους πολιτες, παρα μονο να συντηρει την ιδια προπαγανδα που αναμασας και εσυ να γλιτωσει μια ωρα αρχυτερα απο τις υποχρεωσεις της απεναντι στην κοινωνια (και αντ αυτου να αφιερωθει ολοκληρωτικα στις απαιτησεις του κεφαλαιου). Κατ’ απαιτηση του ΔΝΤ και της ΕΕ φυσικα…
      Βαλτα με την κυβερνηση λοιπον και οχι με τη “συλλογικη ευθυνη”. Ετσι για να μη χαρακτηριστεις ουτε κ εσυ ως υποκριτης….

  4. Εγώ θέλω (ελπίζω) να δώ συνολικά το πράγμα. Γι’ αυτό δεν μπορώ να αγνοώ ότι ένα πολύ μεγάλο ποσοστό (όχι όλοι) αυτών των υπαλλήλων δοορίστηκαν με εκδουλεύσεις στις κυβερνήσεις και εξακολουθούν να τις στηρίζουν. Επίσης δεν μπορώ να αγνοήσω ότι στις συνδικαλιστικές οργανώσεις πλειοψηφούν οι παρατάξεις που υποστηρίζουν αυτές τις κυβερνήσεις.

    Το ότι το “πιάσιμο” ξεκινάει από πάνω αθωώνει τους υπαλλήλους που ανέχονται και δεν καταγγέλλουν αυτούς που γνωρίζουν ότι τα πιάνουν?

    1. Η συνηθης επωδος τετοιων επιφανειακων και απο μικροαστικη σκοπια διαπιστωσεων ειναι πολυ συγκεκριμενη (γιατι οχι και κατευθυνομενη). Καταργηστε τη μονιμοτητα και το “σπαταλο” κρατος (δλδ κοινωνικο κρατος και δημοσιο πλουτο). Αυτο ακριβως δλδ που ειναι και ο πυρηνας της κυριαρχης πολιτικης τα τελευταια χρονια.
      Λυπαμαι που παιζετε το παιχνιδι τους (δεν ξερω σκοπιμα ή οχι, αλλα αυτο ειναι δευτερευον), αντι να συμμετεχετε και σε καμια απεργια και να κατεβαινετε στο δρομο, πριν σας παρουν και τα σωβρακα…

      1. Ναι, είμαι πράκτορας!

        Αλλά, παρ’ όλα αυτά θα ήθελα να δω την υπεράσπιση των αξιών και στο χώρο και αντικείμενο δουλειάς όταν δεν κινδυνεύουν απολαβές αλλά π.χ. η αξιοπρέπειά μας.

        Πάντως όπως ΕΣΥ είπες πιο πάνω “Ουδολως λοιπον ενδιαφερεται ουτε και αυτη η κυβερνηση για ενα ποιοτικο δημοσιο τομεα που να προσφερει υψηλου επιπεδου υπηρεσιες στους πολιτες”. Αυτό που θέλω λοιπόν είναι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ δημόσιος τομέας και όχι αυτό που τώρα υπάρχει και υποστηρίζεις(?).

      2. 1) δε σε ειπα πρακτορα
        2) που ειδες οτι υποστηριζω το σημερινο αποτυχημενο “δημοσιο” τομεα;
        3) τι αλλο υπερασπιζεται ενας απεργος οταν του ισοπεδωνουν αποδοχες και συνταξεις εκτος απο την ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΤΟΥ;
        Ό,τι και να λέμε για τους δημοσιους υπαλληλους, δεν εχουν το δικιο με το μερος τους οταν κινητοποιουνται εναντια στα μετρα του ΔΝΤ;

  5. Λοιπόν, πολλά είπαμε μάλλον…

    Υπονοήθηκε ότι μπορεί και να είμαι πράκτορας (‘Λυπαμαι που παιζετε το παιχνιδι τους (δεν ξερω σκοπιμα ή οχι…)) αλλά εντάξει…

    Εγώ είμαι κατά και του Δ.Ν.Τ. και της κυβέρνησης και αυτού του συστήματος (αυτό μένει να αποδειχθεί).

    Ούτε μου αρέσει να τα χώνω σε όλους – κι εγώ έχω λερωμένη τη φωλιά μου. Αυτά βέβαια που λέω είναι κομματάκι ηθικολογικά, αλλά εκεί φτάσαμε…

    Πάντως επιμένω ότι είναι ώρα για υπερβάσεις, γιατί έτσι μόνο μπορεί να δουλέψει η αλληλεγγύη. Εδώ μένει να υπερασπιστούμε την συλλογική αξιοπρέπεια, όχι μόνο την υλική ατομική (μισθολογικά) ή κλαδική. Που σημαίνει π.χ. ο γιατρός να κοιτάξει τον ασθενή και να καταγγείλει τα στραβά και όσους τον εμποδίζουν. Και πάντως να μην τα φορτώνουμε όλα στον καπιταλισμό γιατί και στη Σοηδία καπιταλισμό έχουνε αλλά υπάρχει πραγματικό σχολείο και νοσοκομείο (όχι πως μόνο οι Δ.Υ. φταινε που δεν είμαστε Σουηδία…).

    Καλές νίκες κι η τρόικα και λοιποί στο διάολο!

    1. νομίζω ότι τώρα αρχίσαμε να συνεννοούμαστε. Άρα άξιζε που είπαμε πολλά. 🙂
      Χωρίς να διαφωνησα με όσα επισημαίνεις, επέμεινα στο ότι είναι δευτερεύοντα και ότι οφείλονται σε αυτούς που έφτιαξαν με τους νόμους τους , τις διοικήσεις τους και τα ρουσφέτια τους, ένα τέτοιο τερατούργημα.
      Όσον αφορά δε τις βόρειες χώρες, μην είσαι σίγουρος ότι δεν υφίσταται και εκεί διαφθορά και αδικία. Ούτε ότι θα συνεχίσει να αποτελεί “παράδεισο” γαλατικού χωριού εν μέσω παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης.
      Τέσπα, προσυπογράφω την ευχή σου και εύχομαι με τη σειρά μου να συνεχίζουμε να τα λέμε από αυτό τον ιστότοπο 🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s